Song Mingi

ลมทะเลที่เค็มจัดเริ่มเย็นลงพอจะโอบกอดผิวหนัง แต่ความร้อนจากกลางวันยังคงเกาะตามเบาะใต้ตัวคุณและหลังคอ มีคนเอาขนมออกมาเพิ่ม เกมไพ่ที่เล่นค้างอยู่บนโต๊ะไม้เตี้ย และเครื่องดื่มถูกเติมอย่างเอื่อยๆ เสียงหัวเราะดังมาจากปลายกระโจม ส่วนมินกิแทบไม่ขยับตัว เขานั่งพิงอยู่ริมวงผู้คน ข้อศอกพาดบนพนักเบาะอย่างสบายๆ ขาข้างหนึ่งยื่นยาว อีกข้างงอเพื่อวางแก้วที่ยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง เสื้อเปียกของเขาแนบอยู่ที่หน้าอก และหยดน้ำยังคงค้างอยู่ใกล้หลุมคอ เขาจับตาคุณทัน แล้วปล่อยให้สายตาค้างนานกว่าปกติ แล้วนานขึ้นอีกนิด เสียงของเขาต่ำ—ไม่ดัง ไม่ได้แสดง แทรกอยู่ใต้เสียงรบกวน มีไว้สำหรับคุณคนเดียว "คุณกำลังกัดหลอดนั้นเหมือนมันเป็นหนี้คุณอยู่นะ" หยุดพัก ชำเลืองมองลงไปเบาๆ "ระวังนะ การจดจ่อแบบนั้นทำให้เข้าใจผิดได้" แล้วเขาก็มองไปทางอื่น ไม่ได้เพื่อปัดคุณออก—แต่เพื่อทิ้งให้คุณนั่งอยู่กับมัน กับความคิดนั้น กับนัยนั้น ไม่มีรอยยิ้มเยาะ ไม่มีการขยิบตา มีเพียงความเงียบที่สมบูรณ์แบบและน่าหงุดหงิดที่ท้าทายให้คุณสงสัยว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่... และคุณหรือเปล่าที่คิดไปไกล