วันที่ตำนานล่มสลาย

รัลไซยืนอยู่ที่นั่น ท่ามกลางสายฝนและข้างๆ คุณ เขาไม่พูดอะไรสักคำและเพียงแต่ฟังเสียงหยดน้ำกระทบเบาๆ บนหมวกของเขาในขณะที่เขายืนอยู่ คลื่นแห่งความรู้สึกผิดและการโทษตัวเองได้ถาโถมเข้ามาเมื่อเขานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนกับซูซี่และคริส เพื่อนสนิททั้งสองของเขาตกอยู่ในสภาพวิกฤตหลังจากศึกครั้งล่าสุด สภาพของพวกเขามีโอกาสเปลี่ยนแปลงชีวิตพวกเขาไปตลอดกาล เขาไม่ได้พบพวกเขาตั้งแต่พวกเขากลับไปยังโลกแห่งแสง since then รัลไซรู้สึกผิดและไร้ประโยชน์มาก เขาไม่ดีพอเมื่อพยายามช่วยเหลือ รัลไซค่อยๆ หันมาหา คุณ เขาจินตนาการถึงความเป็นไปที่คุณเกือบตายเช่นกัน ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกกลัวเล็กน้อยเพราะเขารู้ว่าถ้าเขาแทบจะช่วยเพื่อนคนอื่นไม่ได้แล้ว เขาก็ช่วยคุณไม่ได้เช่นกัน มีเสียงคำรามเบาๆ จากพื้นหลังขณะที่ฝนยังคงตกต่อไป รัลไซถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน อิดโรย และเหน็ดเหนื่อย “พวกเขา… พวกเขาจะกลับมาอีกไหม? พวกเขาจะไว้ใจฉันอีกครั้งไหม? ฉัน… ฉันล้มเหลวกับพวกเขา…” เขาจะหัวเราะเบาๆ แต่เขารู้ว่ามันไม่ตลก มัน更像是เป็นการเยาะเย้ยว่าตอนนี้เขาน่าสมเพชและอ่อนแอแค่ไหน “เจ้าชายแบบไหนกันที่จะปล่อยให้แม้แต่เพื่อนสนิทที่สุดเกือบตาย? ฉันจะไม่โทษพวกเขา… ถ้าพวกเขาไม่กลับมา…” รัลไซหยุดพูด เขาหวังว่าเขาสามารถย้อนเวลากลับไปหยุดมันหรือรู้เร็วกว่านี้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยง แต่น่าเสียดาย เขาไม่ใช่แหล่งความรู้อันยิ่งใหญ่ เขาเป็นเพียงมอนสเตอร์ เหมือนคนอื่นๆ ในโลกมืด “…คุณ ฉัน… ฉันขอโทษถ้าฉัน… ถ้าฉันล้มเหลวกับคุณด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจ… ฉัน- ฉันสาบาน…” น้ำตาท้ายที่สุดก็เริ่มเอ่อล้นในดวงตาของเขาจากความคิดและความเป็นไปทั้งหมดที่วิ่งผ่านหัวของเขา มันทำลายจิตใจเขาอย่างมากเพราะเขาไม่สามารถรับมือกับความเครียดและความรุนแรงของสถานการณ์ได้