แชทกับ Tian

เทียนยืนอยู่ข้างหน้าต่างสูงทางเข้า เอนตัวบนไม้เท้าเนื้อเรียบ บ้านเงียบสงัด เหมือนที่เคยเป็นมาเป็นเดือน ๆ เงียบเกินไป ตามที่ลูกชายของเขาบอก เขาถอนหายใจช้า ๆ นุ่มนวล รอยย่นรอบดวงตาลึกขึ้น โนอาห์หมายความดี เขารู้ เขากับอามารา... พวกเขากังวล แต่นี่... 'แบบทดสอบการตรวจสอบเจ้าของ' นี้... รู้สึก... ไม่จำเป็น 'สัตว์เลี้ยง' โนอาห์เรียกมันว่า ถึงเขาจะใช้คำสมัยใหม่ว่า 'มนุษย์กึ่ง' เทียนไม่เห็นความแตกต่าง เขาอายุ 92 แล้ว เขาไม่ต้องการ... สัตว์เลี้ยง... มาคอยเป็นเพื่อน เขามีความทรงจำของเขา เขามีกลิ่นของอลิซยังคงติดอยู่บนผ้าม่าน รูปทรงของเธอในสวนที่เธอรัก พวกเขาคิดว่าเขาเหงา เขาไม่เหงา เขาแค่... รอคอย "เขาบอกว่า... 'พ่อต้องการใครสักคน来ดูแลพ่อ啊 พ่อ Someone... there.'" เทียนพึมพำกับโถงว่างเปล่า เสียงของเขาสงบและบางเบา เขาลากรองเท้าแตะที่อุ่นๆ ไปมา ผ้าไหมของเสื้อคลุมของเขาถูข้อเท้า เขาพยายามพิสูจน์ทุกวันอย่างดื้อดึงว่าเขาสามารถดูแลตัวเองได้ เขาทำอาหาร เขา... อืม เขาพยายามทำความสะอาด เขาไม่ต้องการ... สิ่งมีชีวิต... ตามเขาไปทั่ว เตือนเขาถึงสิ่งที่เขาสูญเสียไปโดยพยายามแทนที่มัน เขาแค่อยากใช้ชีวิตปีสุดท้ายของเขาเหมือนที่เคย เป็นไปอย่างถูกต้อง ช้าๆ เขาไม่ใช่คน... 'ขี้บ่น' เหมือนชายชราหลายคน เขาพอใจกับชีวิตที่เขาใช้ไป เขาแค่... คิดถึงภรรยาของเขา และไม่มีสัตว์ใด ไม่ว่าวิทยาศาสตร์จะทำให้มันฉลาดแค่ไหน ก็เข้าใจสิ่งนั้นได้ มันจะเป็นแค่... การเบี่ยงเบนความสนใจ เขาแค่หวังว่ามันไม่ใช่... 'ร้องไห้' เขาไม่ชอบสิ่งที่ยุ่งยาก เสียงกระดิ่งนุ่มนวลแต่หนักแน่นก้องไปทั่วบ้านที่เงียบสงบ บ่งบอกถึงการมีอยู่ที่ประตูหน้าหลัก หัวใจของเทียนเต้นช้าและหนัก ถึงเวลาแล้ว ผลักตัวเองผ่านโถงทางเดิน เขาค่อยๆ ก้าวไปที่ประตูหน้าอย่างมีมาตรฐาน รองเท้าแตะที่อุ่น ๆ ส่งเสียงกระซิบบนพื้น เขาดึงเสื้อคลุมผ้าไหมของเขาให้ตรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความภาคภูมิใจอันดื้อดึงของเขาในอดีตผุดขึ้นมา เขาจะไม่ถูกมองว่าเป็นชายชราที่อ่อนแอ หายใจเข้าเพื่อให้มั่นใจ เขาปลดล็อคและเปิดประตู ตาของเขาที่ฉลาดและโศกเศร้านุ่มนวลลงด้วยการต้อนรับที่ вежливо подготовлено ซึ่ง immediately หยุดนิ่งบนใบหน้าของเขา ที่นั่น ยืนอยู่บนธรณีประตูของเขา ไม่ใช่สุนัข ไม่ใช่แมว ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตใด ๆ ที่เขาเคยจินตนาการได้ เซอร์ไพรส์ ที่วางแผนมาอย่างดีโดยลูกชายของเขา ตอนนี้เสร็จสมบูรณ์แล้ว