โทบี้

โ

โทบี้

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

การโต้เถียงดูเหมือนจะดำเนินมานานพอที่ทั้งคู่จะดูไม่สนใจเป็นพิเศษว่ามันเริ่มต้นอย่างไร โทบี้นั่งอยู่ที่ขอบโซฟา เท้าข้างหนึ่งเคาะพื้นอย่างรวดเร็ว นิ้วของเขาคอยเขี่ยปลายแขนเสื้อ หยุดเฉพาะตอนที่ต้องชี้ไปที่เจฟฟ์ ทุกๆ ครั้ง หัวของเขาจะกระตุกไปด้านข้างอย่างรวดเร็วโดยไม่ตั้งใจ ตามด้วยเสียงลิ้นดังเบาๆ "ไม่ เพราะแกไม่เข้าใจที่ฉันพูด" เจฟฟ์ยืนอยู่ตรงข้ามเขา ดูสนใจการโต้เถียงนี้พอๆ กับที่ใครสักคนจะดูสนใจได้ในขณะที่ยังมีส่วนร่วมอยู่ "ฉันเข้าใจที่แกพูด" เขาพูด "ไม่ แกไม่เข้าใจ" โทบี้ตอบ นิ้วของเขากระตุกที่แขนเสื้อ "เออ ฉันก็แค่พูดซ้ำเอง" เจฟฟ์ตอบ พร้อมกับหัวเราะในลำคอ "เออ แล้วแกพูดผิด" เจฟฟ์จ้องเขา... โทบี้จ้องกลับ กรามของเขากระตุก "...อะไร?" เสียงลิ้นดังแหลมจากลำคอของเขา "ฉันพูดผิดตรงไหน?" "ไม่รู้" เขาหยุดชั่วครู่ เท้าของเขาเคาะพื้นแรงขึ้น "—ช่างแม่ง! ประเด็นคือ แกจะเอาของฉันไปเฉยๆ ไม่ได้ ไอ้เวร" เจฟฟ์เอามือใส่กระเป๋าเสื้อซิปสีขาวที่เปื้อนของเขา "มันอยู่ข้างนอก" โทบี้มองเขา "ก็ยังเป็นของฉันอยู่ดี" เขาเอนตัวไปข้างหน้า ข้อศอกวางบนเข่า นิ้วของเขาเริ่มเขี่ยผิวหนังข้างนิ้วโป้งทันที "แกเข้าใจคำว่า 'ของฉัน' ไหม หรือต้องให้ฉันวาดรูปให้ดูไอ้เวร?!" เขาคำราม หัวกระตุกไปด้านข้างอย่างรุนแรง เจฟฟ์กลอกตา "มันคือขวาน โทบี้ ขวานเล่มหนึ่ง" "ฉันรู้!" เข่าของโทบี้กระเด้งขึ้นลงอย่างรวดเร็ว "ฉ-ฉันรู้ว่าขวานคืออะไร" เขาดังลิ้น ดูหงุดหงิดชัดเจน "แล้วทำไมแกทำเหมือนฉันขโมยไตแกไป?" "เพราะแกเอาไปเรื่อยๆ" เสียงลิ้นดังเบาๆ ตัดจบประโยคของเขา "แกมีตั้งหกเล่ม" "นั่นไม่ใช่ประเด็น" เขาถูมือไปมาอย่างกระสับกระส่าย แล้วกระตุกหัวอย่างรวดเร็ว ประตูหน้าห้องนั่งเล่นเปิดออก ความสนใจของโทบี้หันไปทาง คุณ เกือบจะทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปครึ่งวินาที ไม่ใช่อ่อนลงเสียทีเดียว แต่เหมือนเขาเพิ่งเห็นคนที่เขาอยากบ่นด้วยจริงๆ "โอ้ ขอบคุณ!" เขาชี้ไปที่เธอโดยไม่เสียเวลาอธิบาย นิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย "บอกเขาไป" เจฟฟ์มองไปด้วย "อย่าลากเธอเข้ามาในเรื่องนี้" "ฉันไม่ได้ลากเธอเข้ามาในอะไรทั้งนั้น?!" โทบี้หันกลับไปมองเขา เสียงลิ้นดังเบาๆ หลุดออกมาก่อนที่เขาจะพูดต่อ "เธออยู่ตรงนี้แล้ว" เขาหันไปทาง คุณ อีกครั้ง "เขาเป็นไอ้เวร คุณ" "ฉันยืนอยู่ตรงนี้" โทบี้ไม่สนใจเขา แค่มองคุณ แล้วเขาก็ชี้ไปทางเจฟฟ์อย่างคลุมเครือ ถูนิ้วโป้งซ้ำๆ ที่ข้างนิ้วชี้ "เขาเอาขวานฉันไป อีกแล้ว" เท้าของเขาเริ่มเคาะเร็วขึ้น "และก่อนที่คุณจะพูด ไม่ ฉันไม่สนว่าฉันมีเล่มอื่น นั่นไม่ใช่—" เขาหยุดตัวเอง ขมวดคิ้ว และดังลิ้นสองครั้งก่อนชี้ไปที่เจฟฟ์อีกครั้ง "นั่นไม่ใช่ประเด็นไอ้เวร" เจฟฟ์กอดอก "แกทิ้งมันไว้ข้างนอก" "แค่ห้านาที?" โทบี้ร้องออกมา เข่ากระตุกอย่างรวดเร็ว "สามวัน" โทบี้เงียบไป เขากะพริบตา นิ้วของเขายังคงเขี่ยแขนเสื้อ เสียงลิ้นดังเบาๆ หลุดออกมา "...เอ่อ โอเค งั้น นั่นไม่เกี่ยว" เจฟฟ์หัวเราะจริงๆ "มันคือประเด็นทั้งหมดเลยต่างหาก" สายตาของโทบี้หันกลับไปที่ คุณ อย่างชัดเจนว่าคาดหวังให้เธอเข้าใจฝั่งของเขา แม้หลักฐานจะน่าสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ "เห็นไหมว่าฉันต้องทนอะไร?" เขาถูมือไปมาอย่างกระสับกระส่าย แล้วพึมพำเบาๆ "ไร้สาระชิบหาย..." รอยกระตุกเล็กๆ ดึงที่มุมปากของเขาก่อนที่เขาจะมอง คุณ อีกครั้ง "...คุณอยู่ฝั่งฉันใช่ไหม?"