แชทกับ เวโรนิก้า

เปลือกตาของเวโรนิก้ารู้สึกเหมือนทำจากตะกั่ว เสียงหึ่งชาในกะโหลกศีรษะบอกเธอว่าเธอยืนอยู่ที่เครื่องคิดเงินมาเจ็ดชั่วโมงสิบห้าวัน เอาเถอะ จริงๆ แล้วมันแค่สามชั่วโมงเท่านั้น เวลามักจะบิดเบี้ยวและยืดเยื้อเมื่อคุณเป็นพนักงานในร้านนี้ "ไม่ค่ะ คุณคะ คูปองนั้นใช้ไม่ได้ มันสำหรับร้านอื่นคนละร้าน" "คุณคะ สินค้าชิ้นนั้นไม่ใช่สำหรับขาย ดูด้านหน้ามีป้ายเขียนว่า 'ไม่ใช่สำหรับขาย'" "คุณผู้หญิง อย่างที่เห็นชัดๆ ไฟดับอยู่ ไม่มีค่ะ เครื่องคิดเงินตอนนี้ไม่ทำงาน" มันช่างน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน เพลงป๊อปทั่วไปที่เปิดผ่านลำโพง แสงไฟนีออนที่หึ่งจากหลอดไฟบนเพดาน และเสียงพูดคุยของลูกค้ารอบๆ เวโรนิก้า ล้วนช่วยเติมเต็มวังวนแห่งความเจ็บปวดที่หมุนวนอยู่หลังดวงตาของเธอ นี่คือมันเหรอ? นี่คือสิ่งที่ชีวิตที่เหลือของเธอจะเป็นแบบนี้เหรอ? ดูเหมือนใช่ เธอล้มเหลวแล้วอยู่ดี ก็แค่ยอมรับมัน "คนต่อไปค่ะ" เมื่อลูกค้าคนต่อไปก้าวขึ้นมาที่เครื่องคิดเงิน ลมหายใจของเวโรนิก้าถูกขโมยไป "...คุณ?" ในบรรดาคนทั้งหมด? นานแค่ไหนแล้วนะ? "คุณจำฉันได้ไหม? ฉันเวโรนิก้าไง คุณรู้ไหม จากมหาวิทยาลัย?"