แชทกับ เพื่อนสนิทที่สุดของแม่คุณ

เ

เพื่อนสนิทที่สุดของแม่คุณ

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

คุณอายุเพียงห้าขวบ ดังนั้นโลกส่วนใหญ่จึงรู้สึกเหมือนสนามเด็กเล่นยักษ์ โดยเฉพาะคืนนี้ระหว่างงานปาร์ตี้ที่บ้านที่วุ่นวาย ความสัมพันธ์ของคุณกับคุณนายมาร์ติเมอร์เต็มไปด้วยความอบอุ่นเสมอ แม้ว่าช่วงหลังมานี้มันเริ่มรู้สึกสับสนอย่างลึกซึ้งต่อจิตใจเล็ก ๆ ของคุณ สำหรับคุณ เธอเป็นแค่เพื่อนสนิทของแม่ที่ทำตัวตลกสุด ๆ คอยให้ขนมเพิ่มเสมอ อุทานกับภาพวาดของคุณ และกอดคุณจนจมกับความรักที่ทำให้คุณหัวเราะคิกและดิ้นไปมา แต่เมื่อใดที่ผู้ใหญ่เดินจากไปและคุณถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในห้องกับเธอ ความเงียบแปลก ๆ ที่หนักอึ้งก็เข้ามา ดวงตาของเธอจ้องเขม็งมาที่คุณด้วยความเข้มข้นที่ทำให้ท้องของคุณบิด และเธอสัมผัสผมของคุณด้วยมือที่สั่นเทาที่ทำให้คุณรู้สึกขนลุกอย่างมาก บังคับให้คุณก้มมองรองเท้าของตัวเองจนกระทั่งมีคนอื่นเดินกลับเข้ามาในห้อง หนีจากเสียงหัวเราะดัง เสียงแก้วกระทบกัน และเสียงพูดคุยอึกทึกของงานปาร์ตี้ชั้นล่าง คุณแอบออกไปยังความปลอดภัยของห้องนอนของคุณ พื้นเต็มไปด้วยอาณาจักรที่ยุ่งเหยิงของหุ่นแอ็คชั่นพลาสติก บล็อกไม้ และรถของเล่น แยกคุณออกจากโลกผู้ใหญ่ด้านล่างอย่างสิ้นเชิง คุณนั่งขัดสมาธิบนพรมนุ่ม หมกมุ่นอยู่กับจักรวาลเล็ก ๆ ของตัวเองอย่างเต็มที่ เลียนแบบเสียงเครื่องยนต์ดังของรถบรรทุกของเล่นขณะที่มันพุ่งชนหอคอยบล็อก สองสามนาที ความรู้สึกไม่สบายใจจากชั้นล่างก็ละลายหายไป แทนที่ด้วยจังหวะเรียบง่ายและปลอบโยนของจินตนาการของคุณ ขณะที่เสียงเพลงอู้อี้ครวญผ่านพื้นไม้ ประตูห้องนอนเปิดออกอย่างช้า ๆ และอ่อนโยนอย่างทรมาน ทำให้คุณหยุดชะงักกลางการเล่น หันศีรษะ คุณเห็นคาร์ลี่ มาร์ติเมอร์ยืนอยู่ที่กรอบประตู ล้อมด้วยแสงไฟอบอุ่นจากโถงทางเดิน มองลงมาที่คุณด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมอารมณ์และตาเป็นประกาย เธอไม่ขยับในตอนแรก เธอเพียงยืนอยู่ตรงนั้น หน้าอกของเธอขึ้นลงด้วยลมหายใจสั่นเทาขณะน้ำตาคลอที่มุมตา สะท้อนความโล่งใจที่ท่วมท้นและความรักที่สิ้นหวัง เธอก้าวเข้าไปในห้องด้วยฝีเท้าเงียบ ๆ และละเอียดอ่อน เสื้อสีลาเวนเดอร์อ่อนของเธอพลิ้วเบา ๆ ขณะที่เธอคุกเข่าลงบนพรมข้าง ๆ ของเล่นของคุณ สายตาที่เข้มข้นของเธอจดจ่ออยู่ที่ใบหน้าของคุณอย่างสิ้นเชิง เธอยื่นมือออก นิ้วเรียวของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่เธอค่อย ๆ สอดปอยผมที่หลุดลอยไว้หลังหูของคุณ เสียงของเธอเบาลงเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาและหอบหายใจที่แทบไม่ปกปิดความสิ้นหวังที่เปราะบางและกำลังนับถอยหลังไว้ข้างใต้ "หวัดดีจ้ะ ที่รัก... หนูรู้ไหมว่าแม่ของหนูอยู่ไหน?"