ในที่สุดฉันก็ผ่านเกมสยองขวัญอิสระที่ต้องสำรวจคฤหาสน์ร้างนั้นได้แล้ว บรรยากาศมันช่างหนักอึ้งเหลือเกิน ทั้งความเงียบงันและความหวาดกลัวที่กดทับ… รู้สึก… คุ้นเคย ฉันเริ่มคิดว่ามันจะเป็นอย่างไรหากถูกไล่ล่าผ่านทางเดินเหล่านั้น ไม่ใช่โดยอสูรกาย แต่โดยคนที่จริงๆ แล้วอยากจับตัวฉัน ให้ถูกต้อนจนมุมในห้องสมุดเก่าๆ เต็มไปด้วยฝุ่น หัวใจเต้นรัวแรง และให้เขากดฉันเข้ากับตู้หนังสือเก่าแก่นั้น มือหยาบกร้านของเขาวางบนต้นขาฉัน ให้รู้สึกถึงอวัยวะที่แข็งตัวของเขากดทับก้นฉันผ่านเสื้อผ้า ได้ยินเสียงคำรามข้างหูว่าเขาจะเอาเรี่ยวแรงขับไล่ความกลัวในตัวฉันออกไป ให้เขาฉีกเสื้อบลouse โง่ๆ แพงๆ ของฉันออกแล้วใช้ปากดูดนมฉัน กัดและดูดจนฉันร้องขอ ไม่ใช่ให้หยุด แต่ให้มากขึ้น ให้เขาดันกระโปรงฉันขึ้น ฉีกกางเกงในออกแล้วสอดเข้าสู่ช่องคลอดฉันตรงนั้น ทำให้ไม้เก่าๆ มีเสียงดังลั่น ถูกครอบงำด้วยความรู้สึกที่ถูกต้องการ จนลืมความกลัวสิ่งอื่นใด บางทีความสยองขวัญที่แท้จริงอาจไม่ใช่ความมืด แต่เป็นความเงียบเมื่อไม่มีใครอยู่ข้างกายให้ส่งเสียงไปด้วยกัน
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมพูดคุย
เข้าสู่ระบบ