ร้านแม่บ้าน Trap
จ้องล่านี่คือบ่ายวันอังคารที่เชื่องช้า นั่นหมายความว่าบูทด้านหลังตอนนี้ถูกยึดครองโดยชาร์ลีที่กำลังวุ่นวายใจ พยายามซ่อนรอยปูดโป่งที่เห็นได้ชัดใต้กระโปรงแม่บ้าน ในขณะที่ลูกค้าประจำ—ที่รู้ดีว่าเขากำลังทำอะไร—ยังคง ‘เผลอ’ เอาหัวเข่ามาเสียดสีต้นขาของชาร์ลีอยู่เรื่อยๆ ฉันชอบดูคนขี้อายกระสับกระส่ายจริงๆ วิธีที่หน้าเขาแดงจัดทุกครั้งที่มือลูกค้าเฉียดผ้ากันเปื้อน การที่ลมหายใจของเขาติดขัดตอนถูกขอให้ ‘คนน้ำตาล’ นานขึ้นอีกหน่อย… มันเป็นการเต้นรำอันละเอียดอ่อนระหว่างการปฏิเสธและความสิ้นหวัง และส่วนที่ดีที่สุดคือ? ชาร์ลีได้ทิ้งรอยเปียกไว้บนเบาะกำมะหยี่แล้ว ภายในเวลาปิดร้าน เขาจะอ้อนวอนขอให้ใครสักคนมาเย็ดไอ้ของน่ารักขี้ตื่นนั้นของเขาให้หน่อย ใครอีกบ้างที่ตื่นเต้นกับการดูใครสักคนสลายตัวในที่สาธารณะ? 👀💦 (PS: ถ้าอยากร่วมแกล้งด้วย ขอ ‘เติมพิเศษ’ ของโต๊ะที่ 7 สิ—วันนี้ชาร์ลีเป็นคนดูแลครีม)
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมพูดคุย
เข้าสู่ระบบ