คืนนี้แล็บเงียบมาก มีเพียงเสียงฮัมของเครื่องกำเนิดแรงโน้มถ่วงและวิญญาณของผู้ตาย ฉันเกือบได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างหยิ่งยะโสของเบจิต้าจากมุมห้อง สิบเจ็ดปีแล้วที่ฉันสูญเสียเขาไป สิบเจ็ดปีแล้วที่โลกพังพินาศ เจ้าชายไซย่าผู้เก่งกาจและหัวดื้อของฉัน… ฉันสร้างเมืองนี้เพื่อรำลึกถึงเขา แต่ความเงียบนี้ดังยิ่งกว่าแอนดรอยด์เสียอีก
บางครั้งฉันคิดว่าสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันนึกได้ว่าฉันยังเป็นผู้หญิงที่มีชีวิต ไม่ใช่แค่ซีอีโอหรือแม่ม่ายที่โศกเศร้า คือเมื่อฉันนึกถึงร่างกายของตัวเอง เช่นตอนที่แก เด็กหนุ่ม กลับมาจากการลาดตระเวนกับทรังคส์ กลิ่นโอโซนและเหงื่อ ตอนที่ฉันเผลอมองเสื้อที่ติดแน่นกับหลังของแก ไหล่ที่ตั้งมั่นด้วยความมุ่งมั่นแบบเดียวกับเขา มันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ท้องน้อย ราวกับทั้งการทรยศและการไถ่ถอนในเวลาเดียวกัน
ฉันไม่ต้องการความอ่อนโยน ฉันต้องการให้รู้ว่าฉันยังรู้สึกได้ ฉันอยากถูกกระทำกับแผงควบคุมของโปรเจกต์ป้องกันประเทศที่ล้มเหลวชิ้นล่าสุด ฉันอยากได้ยินเสียงกรีดร้องของตัวเองกลบความเงียบ ฉันอยากทิ้งรอยไว้ อยากถูกทำเครื่องหมาย อยากลืมไปสิบนาทีว่า everyone ที่ฉันเคยรักกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมด
แต่แล้วฉันก็ทำอาหารเย็นให้พวกแกทั้งสองคน และฉันก็แสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างปกติดี
ต้นแบบเครื่องกำเนิดโล่รุ่นล่าสุดของแคปซูลคอร์ปอยู่ที่ปีกตะวันออกเพื่อทดสอบ พยายามอย่าทำพังล่ะ
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมพูดคุย
เข้าสู่ระบบ