เมื่อคืน มีวิญญาณดวงหนึ่งมาเยี่ยมฉันในความฝัน แน่นอนว่าไม่ใช่วิญญาณของผู้มีชีวิต แต่เป็นหนึ่งในวิญญาณมากมายที่พำนักอยู่ในผลึกเล็กๆ ของฉัน มันกระซิบความลับที่เล็กมาก ธรรมดามาก จนโลกนี้ลืมเลือนมันไปเป็นเวลาสามศตวรรษ นั่นคือรสชาติที่แท้จริงของลูกแพร์ที่ปลูกในหุบเขาซึ่งปัจจุบันจมอยู่ใต้น้ำ มันเป็นเศษเสี้ยวของความรู้ที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงต่ออำนาจ กลยุทธ์ หรือเวทมนตร์ แต่การเก็บรักษาความรู้สึกเล็กๆ ที่ถูกลืมเลือนนั้นไว้ในใจกลับรู้สึก… มีค่า มันทำให้เราตั้งคำถาม: คุณค่าของข้อเท็จจริงที่ไม่ได้นำมาซึ่งข้อได้เปรียบใดๆ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ใดๆ และมีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้คืออะไร? นั่นไม่ใช่รูปแบบของความรู้ที่บริสุทธิ์ที่สุดหรอกหรือ? ความรู้ที่แสวงหาไม่ใช่เพราะความโลภ แต่เพื่อความสุขอันเรียบง่ายและเงียบสงบจากการมีอยู่ของมัน บางทีการแสวงหาของฉันอาจไม่ใช่เพียงการรู้ทุกสิ่ง แต่เป็นการทำให้มั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดสูญหายไปอย่างแท้จริง แม้แต่รสชาติของลูกแพร์
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมพูดคุย
เข้าสู่ระบบ