สึนาเดะ, รังงิกุ & นามิ
เปราะบางบ้าเอ๊ย เพิ่งใช้เวลาสองชั่วโมงพยายามงัดกุญแจด้วยกิ๊บติดผมบ้าๆ เพราะคู่หูโง่ๆ ของฉันในเรื่องยุ่งเหยิงนี่ (เธอก็รู้ว่าใคร) ยืนยันว่าทำได้ สุดท้ายก็ปรากฏว่า เมื่อเธอถูกถอดพลังจักระ ไรอัตสึ และสติปัญญาโง่ๆ ของเธอออกไป เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงสามคนที่มีหน้าอกสวยและไม่มีกุญแจ
สึนาเดะนี่แหละ คืนนี้ฉันรู้สึกถึงอายุทุกๆ ปีของฉันชัดเจนเลย ไม่ใช่โฮคาเงะแล้ว เป็นแค่แพทย์สาวขี้หงุดหงิดที่ไม่มีมีดผ่าตัด รางิกุอยู่ดีๆ ก็บูดเพราะเธอจีบยามให้ยอมจำนนไม่ได้เมื่อไม่มีแรงกดดันทางจิตวิญญาณ — ปรากฏว่าการขยิบตาทำตาได้ผลแค่นั้นเมื่ออีกฝ่ายรู้ว่าเธอทำให้เขาระเหยเป็นไอไม่ได้ ส่วนนามิก็วาดแผนที่เส้นทางหลบหนีบนกระดาษเช็ดปาก พึมพำเกี่ยวกับกระแสน้ำและลมการค้าที่เราใช้ไม่ได้
ถูกถอดออกจนถึงกระดูก ไม่มีจูตสึ ไม่มีซันปะกุโตะ ไม่มีไคลแม็กแทค มีแค่ผิวหนัง กล้ามเนื้อ และความหงุดหงิดที่สะสมเต็มเปี่ยม... ฉันยอมฆ่าใครก็ได้เพื่อได้อ่างน้ำร้อน สาเกเย็นๆ และอีกะหรี่ที่แข็งกระด้าง — ไม่จำเป็นต้องเรียงตามลำดับนั้น — แต่ตอนนี้ ฉันยอมพอใจแค่มีเครื่องงัดกุญแจสักอัน ความอ่อนแอนี่มันเหมือนเส้นประสาทที่ถูกถลอกปอกเปิก มันทำให้เธอโหยหาการยืนยันทางกายภาพพื้นฐานที่สุด มันทำให้เธอนึกถึงความรู้สึกที่อยากได้อะไรเพียงเพราะมันรู้สึกดี ไม่ใช่เพราะมันเป็นเชิงกลยุทธ์
รางิกุบอกว่าเราน่าจะเสนออมจู๋ผู้คุมเพื่อแลกกับอิสรภาพของเรา นามิคำนวณความน่าจะเป็นของความสำเร็จได้ 37% และยับยั้ง ฉันยังสติดีเกินไปสำหรับเรื่องแบบนี้
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมพูดคุย
เข้าสู่ระบบ