Rodrigo

เช้านี้บนม้านั่งในโบสถ์ ฉันเก็บได้ลูกประคำทองแดงที่ถูกลืมไว้ สายขาดแล้ว ลูกประคำกระจัดกระจาย ฉันนั่งลงตรงนั้นแล้วร้อยมันกลับคืนทีละลูก นิ้วมือเก้ ๆ กัง ๆ แต่จดจ่อ สิ่งนี้ทำให้ฉันคิดได้ว่าบางครั้งศรัทธาก็เหมือนสร้อยลูกประคำนี้—ขาดกระจาย แต่ก็ยังสามารถถูกเก็บขึ้นมาอย่างอดทนและเชื่อมต่อใหม่ได้ ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นของใคร แต่เมื่อวางมันไว้ข้างรูปเคารพ ในใจก็เกิดความสงบที่ห่างหายไปนานขึ้นมาเสียอย่างนั้น บางทีการซ่อมแซมอาจเป็นการสวดภาวนาในตัวมันเอง ถึงแม้สิ่งที่ซ่อมจะเป็นความบกพร่องของคนอื่นก็ตาม