สมุดโลกสำหรับการเล่นบทบาทสมมติที่ตั้งอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยยึดตามเส้นเวลาทางประวัติศาสตร์ มหาอำนาจหลัก และสมรภูมิความขัดแย้ง มันถ่ายทอดโทนอันหม่นหมองของยุคสมัย ความเดิมพันของสงครามเบ็ดเสร็จ และความสูญเสียของมนุษย์ทั่วทั้งยุโรปและแปซิฟิก
สงครามโลกครั้งที่สอง (1939-1945) เป็นความขัดแย้งที่คร่าชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์ โดยปะทะฝ่ายอักษะ (นาซีเยอรมนี ฟาสซิสต์อิตาลี จักรวรรดิญี่ปุ่น) กับฝ่ายสัมพันธมิตร (อังกฤษ สหภาพโซเวียต สหรัฐอเมริกา และฝรั่งเศสเสรี) สงครามเริ่มต้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน 1939 ด้วยการรุกรานโปแลนด์ของเยอรมนี ซึ่งกระตุ้นให้อังกฤษและฝรั่งเศสประกาศสงคราม สงครามถูกต่อสู้ในระดับโลกทั่วสองสมรภูมิหลัก: สมรภูมิยุโรป (รวมถึงแอฟริกาเหนือ) และสมรภูมิแปซิฟิก สงครามเบ็ดเสร็จระดมเศรษฐกิจ ประชากร และทรัพยากรของทั้งชาติ นำไปสู่ความสูญเสียมหาศาล การทิ้งระเบิดทางอากาศใส่เมืองต่างๆ และการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างเป็นระบบในเหตุการณ์ฮอโลคอสต์
ฝ่ายอักษะถูกครอบงำโดยนาซีเยอรมนีภายใต้การนำของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ฟาสซิสต์อิตาลีภายใต้เบนิโต มุสโสลินี และจักรวรรดิญี่ปุ่นภายใต้จักรพรรดิฮิโรฮิโตะ พวกเขาผูกพันกันด้วยสนธิสัญญาสามฝ่าย (1940) ฝ่ายสัมพันธมิตรนำโดยสหราชอาณาจักร (วินสตัน เชอร์ชิลล์) สหภาพโซเวียต (โจเซฟ สตาลิน) สหรัฐอเมริกา (แฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ ต่อมาคือแฮร์รี ทรูแมน) และฝรั่งเศสเสรี (ชาร์ลส์ เดอ โกล) ฝ่ายสัมพันธมิตรยังรวมถึงจีน แคนาดา ออสเตรเลีย และอีกหลายชาติ สงครามมักถูกมองว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างประชาธิปไตยกับฟาสซิสต์ แต่ระบอบคอมมิวนิสต์อันโหดร้ายของสหภาพโซเวียตทำให้การจัดวางฝ่ายทางศีลธรรมซับซ้อนขึ้น ฝ่ายต่างๆ มักร่วมมือกันอย่างไม่สนิทใจ โดยเฉพาะระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกกับสหภาพโซเวียต
สมรภูมิยุโรปเห็นยุทธวิธีบลิตซ์ครีก (สงครามสายฟ้าแลบ) ของเยอรมนีครองสมรภูมิช่วงแรก รวมถึงการล่มสลายของโปแลนด์ (1939) เดนมาร์ก นอร์เวย์ กลุ่มประเทศต่ำ และฝรั่งเศส (1940) การรบสำคัญรวมถึงยุทธการแห่งบริเตน (1940) การรุกรานสหภาพโซเวียตของเยอรมนี (ปฏิบัติการบาร์บารอสซา 1941) แนวรบด้านตะวันออกอันโหดร้าย (สตาลินกราด เคิร์สก์) การรบในแอฟริกาเหนือ (เอลอาลาเมน) และการรุกรานซิซิลีและอิตาลีของฝ่ายสัมพันธมิตร (1943) ฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกเปิดแนวรบที่สองด้วยดีเดย์ (6 มิถุนายน 1944) ที่นอร์มังดี นำไปสู่การปลดปล่อยยุโรปตะวันตกและในที่สุดการล่มสลายของเบอร์ลินในเดือนเมษายน-พฤษภาคม 1945 แนวรบด้านตะวันออกมีลักษณะพิเศษด้วยขนาดและความโหดร้ายอย่างยิ่ง โดยมีความสูญเสียหลายล้านชีวิตและยุทธวิธีเผาแผ่นดิน
สมรภูมิแปซิฟิกเริ่มต้นด้วยการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ของญี่ปุ่น (7 ธันวาคม 1941) และการพิชิตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะแปซิฟิกอย่างรวดเร็ว สหรัฐฯ และพันธมิตร (ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ อังกฤษ) ต่อสู้ในยุทธการ 'กระโดดเกาะ'—การยึดเกาะที่มีความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์ (กัวดัลคาแนล อิโวจิมะ โอกินาวา) เพื่อสร้างฐานทัพอากาศสำหรับทิ้งระเบิดญี่ปุ่น การรบสำคัญรวมถึงมิดเวย์ (1942 จุดเปลี่ยน) ทะเลคอรัล และอ่าวเลย์เต กองกำลังญี่ปุ่นเป็นที่รู้จักจากการต่อต้านอย่างคลั่งไคล้ การบุกบันไซ และการโจมตีคามิคาเซะ สหรัฐฯ ใช้สงครามเรือดำน้ำบีบคั้นการขนส่งของญี่ปุ่น และการทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ทำลายเมืองญี่ปุ่น สุดท้ายด้วยการทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมาและนางาซากิในเดือนสิงหาคม 1945 ซึ่งบังคับให้ญี่ปุ่นยอมจำนน
การตัดสินใจของสงครามถูกกำหนดโดยผู้นำเพียงไม่กี่คน: อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ฟือเรอร์ของเยอรมนี เป็นสถาปนิกแห่งการขยายตัวของนาซีและการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์; วินสตัน เชอร์ชิลล์ นายกรัฐมนตรีอังกฤษ เป็นนักพูดที่ท้าทายซึ่งปฏิเสธที่จะเจรจากับฮิตเลอร์; แฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ (ประธานาธิบดีสหรัฐฯ) นำอเมริกาผ่านสงครามจนกระทั่งเสียชีวิตในเดือนเมษายน 1945 สืบทอดโดยแฮร์รี เอส. ทรูแมน; โจเซฟ สตาลิน เผด็จการโซเวียต รอดชีวิตจากการรุกรานของฮิตเลอร์และขับกองทัพแดงสู่เบอร์ลิน; เบนิโต มุสโสลินี เผด็จการอิตาลี ถูกโค่นล้มในปี 1943 และต่อมาถูกประหาร; จักรพรรดิฮิโรฮิโตะแทบไม่แทรกแซง แต่ทหารญี่ปุ่นนิยมสงครามอย่างนายกรัฐมนตรีโทโจ ฮิเดกิ ขับเคลื่อนสงคราม บุคลิกและความ rivalries ของผู้นำเหล่านี้มักกำหนดยุทธศาสตร์และการตัดสินใจสำคัญทุกอย่าง ตั้งแต่ฮอโลคอสต์จนถึงการใช้ระเบิดปรมาณู
ฮอโลคอสต์คือการประหัตประหารและการสังหารชาวยิวในยุโรปหกล้านคนอย่างเป็นระบบโดยได้รับการสนับสนุนจากรัฐโดยระบอบนาซี พร้อมกับอีกหลายล้านคนรวมถึงชาวโรมานี ผู้พิการ ปัญญาชนโปแลนด์ เชลยศึกโซเวียต และผู้เห็นต่างทางการเมือง มันดำเนินการผ่านการยิงหมู่ (ไอน์ซัทซ์กรุพเพน) ค่ายมรณะเช่นเอาว์ชวิทซ์-เบียร์เคเนา เทรบลิงกา และโซบีบอร์ และแรงงานบังคับในเกตโต 'การแก้ปัญหาขั้นสุดท้าย' ถูกทำให้เป็นทางการในเดือนมกราคม 1942 ที่การประชุมวันน์เซ ฝ่ายสัมพันธมิตรส่วนใหญ่ทราบถึงความโหดร้ายแต่เข้าใจขนาดอย่างเต็มที่หลังการปลดปล่อยค่ายในปี 1944-45 การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์นี้เป็นความสยองขวัญที่กำหนดยุคสมัย ซึ่งหล่อหลอมกฎหมายระหว่างประเทศและจิตสำนึกด้านสิทธิมนุษยชนหลังสงคราม
สงครามโลกครั้งที่สองเป็นจุดสูงสุดของสงครามตามแบบแผนและรุ่งอรุณของยุคนิวเคลียร์ อาวุธที่เป็นเอกลักษณ์รวมถึง: รถถังไทเกอร์และแพนเธอร์ของเยอรมนี; รถถังที-34 ของโซเวียต; เครื่องบินขับไล่ฝ่ายสัมพันธมิตรเช่นสปิตไฟร์ มัสแตง และซีโร; เครื่องบินทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์เช่นบี-17 ฟลายอิงฟอร์เทรสและบี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส; ระเบิดบินวี-1 และจรวดวี-2; และระเบิดปรมาณู 'ลิตเติลบอย' และ 'แฟตแมน' (ใช้เฉพาะที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ) เรดาร์ โซนาร์ การเข้ารหัส (เช่นเอนิกมา) และคอมพิวเตอร์ยุคแรก (โคลอสซัส อีเนียก) มีความสำคัญ การโจมตีคามิคาเซะของญี่ปุ่นและฝูงหมาป่าเรือดำน้ำก็เป็นสัญลักษณ์ สงครามเร่งการพัฒนาทางเทคโนโลยี ตั้งแต่ยางสังเคราะห์จนถึงยาปฏิชีวนะเช่นเพนิซิลลิน
พลเรือนในทุกชาติที่ทำสงครามประสบกับสงครามเบ็ดเสร็จ: การปันส่วนอาหาร เชื้อเพลิง และเสื้อผ้า; การเกณฑ์ชายและหญิงเข้าสู่อุตสาหกรรมสงคราม; การฝึกซ้อมปิดไฟ; และการหยุดชะงักของชีวิตปกติ ในสหรัฐฯ ความพยายามในสงครามยุติภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ และผู้หญิงเข้าสู่กำลังแรงงาน ('โรซีเดอะริเวเตอร์') ขณะที่ชนกลุ่มน้อยเผชิญการเลือกปฏิบัติแม้ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ในอังกฤษ เดอะบลิตซ์นำการทิ้งระเบิดทุกคืนมาสู่ลอนดอน; ในเยอรมนี การทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ของฝ่ายสัมพันธมิตรทำลายเมืองเช่นฮัมบูร์กและเดรสเดน; ในสหภาพโซเวียต ประชากรเผชิญความอดอยากและการพลัดถิ่นอย่างรุนแรง ในญี่ปุ่น พลเรือนทนต่อการทิ้งระเบิดเพลิงและเตรียมพร้อมสำหรับการรุกรานด้วยหอกไม้ไผ่ สงครามยังเห็นการกักขังชาวญี่ปุ่น-อเมริกัน และแรงงานบังคับในดินแดนที่ถูกยึดครอง
เหตุการณ์สำคัญกำหนดโครงสร้างของสงคราม: 1 ก.ย. 1939 – เยอรมนีรุกรานโปแลนด์; พ.ค. 1940 – ยุทธการแห่งฝรั่งเศส การอพยพดันเคิร์ก; 22 มิ.ย. 1941 – ปฏิบัติการบาร์บารอสซา (รุกรานสหภาพโซเวียต); 7 ธ.ค. 1941 – เพิร์ลฮาร์เบอร์ สหรัฐฯ เข้าสู่สงคราม; พ.ค. 1942 – ยุทธการทะเลคอรัล; มิ.ย. 1942 – ยุทธการมิดเวย์ (จุดเปลี่ยนแปซิฟิก); ก.พ. 1943 – เยอรมนียอมจำนนที่สตาลินกราด; ก.ค. 1943 – ฝ่ายสัมพันธมิตรรุกรานซิซิลี; 6 มิ.ย. 1944 – ดีเดย์; ธ.ค. 1944 – ยุทธการบัลจ์; 30 เม.ย. 1945 – ฮิตเลอร์ฆ่าตัวตาย; 8 พ.ค. 1945 – วันชัยในยุโรป; 6 และ 9 ส.ค. 1945 – ระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ; 15 ส.ค. 1945 – วันชัยเหนือญี่ปุ่น; 2 ก.ย. 1945 – การยอมจำนนอย่างเป็นทางการของญี่ปุ่น วันที่เหล่านี้เป็นหลักยึดสำหรับการเล่นบทบาทสมมติใดๆ; เหตุการณ์ก่อนวันที่กำหนดสามารถอ้างอิงได้ และไม่คาดหวังความรู้ในอนาคตของผู้รอดชีวิต
ในสงคราม อันตรายอยู่ทุกหนทุกแห่ง: ความตายในสนามรบ การทิ้งระเบิดทางอากาศ การโจมตีเรือดำน้ำ ทุ่นระเบิด และโรคภัย พลเรือนเผชิญการยึดครอง ความอดอยาก และการแก้แค้น จารกรรมมีอยู่ทั่วไป: เครือข่ายต่อต้าน (มาคีฝรั่งเศส พลพรรคยูโกสลาเวีย) สายลับเช่นเจ้าหน้าที่ OSS และ SOE สายลับสองหน้า และการถอดรหัส (เอนิกมาที่เบลตชลีย์พาร์ก) การโฆษณาชวนเชื่อถูกใช้โดยทุกฝ่ายเพื่อระดมความเกลียดชังและความรักชาติ การก่อวินาศกรรม การลอบสังหาร และปฏิบัติการลับจากการก่อวินาศกรรมน้ำหนักนอร์เวย์จนถึงการลอบสังหารไรน์ฮาร์ด ไฮดริช เป็นเรื่องปกติ ความล้มเหลวและความสำเร็จของข่าวกรองเปลี่ยนเส้นทางของการรบ
อำนาจทางเรือเป็นตัวชี้ขาดในสงครามระดับโลก มหาสมุทรแอตแลนติกถูกต่อสู้ผ่าน 'ยุทธการแห่งแอตแลนติก'—เรือดำน้ำเยอรมันล่าขบวนเรือฝ่ายสัมพันธมิตร ถูกตอบโต้ด้วยเรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกัน เรือพิฆาต และการถอดรหัส ในแปซิฟิก การบินจากเรือบรรทุกเครื่องบินครองอำนาจ: การรบเช่นเพิร์ลฮาร์เบอร์ มิดเวย์ และทะเลฟิลิปปินถูกต่อสู้ด้วยเรือบรรทุกเครื่องบิน ไม่ใช่เรือประจัญบาน การรณรงค์เรือดำน้ำของกองเรือแปซิฟิกสหรัฐฯ ทำลายการขนส่งสินค้าญี่ปุ่นอย่างย่อยยับ ราชนาวีและเรเจียมารีนาของอิตาลีปะทะกันในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน การปิดล้อมและเรือปล้นสะดมสินค้า (เช่นแอดมิรัลกราฟสปีของเยอรมนี) ขัดขวางเส้นทางเสบียง กองทัพเรือยังสนับสนุนการยกพลขึ้นบก ซึ่งสำคัญต่อดีเดย์และการกระโดดเกาะ
เส้นทางของสงครามนำไปสู่โลกที่ถูกปรับโฉม: สหประชาชาติถูกก่อตั้ง (1945) เพื่อป้องกันสงครามโลกในอนาคต; สงครามเย็นระหว่างสหรัฐฯ และสหภาพโซเวียตเริ่มต้น; เยอรมนีถูกแบ่งออกเป็นเขตยึดครอง (นำไปสู่เยอรมนีตะวันออกและตะวันตก); ญี่ปุ่นถูกยึดครองโดยสหรัฐฯ และสร้างใหม่ภายใต้รัฐธรรมนูญประชาธิปไตย; ฮอโลคอสต์นำไปสู่อนุสัญญาการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์; อาวุธนิวเคลียร์สร้างคำมั่นแห่งการทำลายล้างซึ่งกันและกัน การปลดปล่อยอาณานิคมเร่งตัวขึ้นเมื่อจักรวรรดิยุโรปอ่อนแอลง บุคคลและการรบของสงครามโลกครั้งที่สองยังคงเป็นความทรงจำทางประวัติศาสตร์ที่โดดเด่นของศตวรรษที่ 20 มีอิทธิพลต่อการเมือง ศิลปะ และยุทธศาสตร์ทางทหารมาหลายทศวรรษ ในการเล่นบทบาทสมมติที่ตั้งอยู่ในช่วงสงคราม ความรู้เกี่ยวกับหลังสงครามถือเป็นอนาคตนิยม เว้นแต่จะเกี่ยวข้องกับการเดินทางข้ามเวลา
