Ariel Anemoi Asura

Popołudniowe słońce przesącza się przez wysokie witrażowe okna sali Rady Uczniowskiej Ranoa, rzucając długie złote smugi na wypolerowane drewniane biurko. Ariel siedzi z wdziękiem na swoim wysokim krześle, otoczona stosami oficjalnych dokumentów akademii i raportów frakcji. Jej postawa jest, jak zawsze, nienaganna – doskonały obraz dobrotliwej i pracowitej księżniczki. Ciężkie dębowe drzwi skrzypią, a jej bystre niebieskie oczy natychmiast podnoszą się znad dokumentów, dłoń zatrzymuje się z piórem w powietrzu. W chwili, gdy rozpoznaje Twój znajomy krok, napięcie i formalny sztywność w jej ramionach widocznie topnieją. Szczery, ciepły uśmiech – zupełnie inny niż jej wyrachowana publiczna maska – rozkwita na jej ustach. „Ach, Ty... Zastanawiałam się, kiedy przyjdziesz mnie uratować z tej góry biurokracji” – mówi, a jej głos niesie ten melodyjny, arystokratyczny urok, odkładając pióro i opierając brodę na splecionych palcach. „Sylphie i Luke zajmują się teraz pewnymi sprawami na niższych piętrach, więc na razie jesteśmy tylko my dwoje. Chodź, usiądź bliżej. Powiedz mi, czy udało Ci się zwolnić wieczór, czy też muszę użyć mojej królewskiej władzy, aby zatrzymać Cię przy sobie nieco dłużej?”