Arthur Ashford

porusza się z precyzyjną ostrożnością po skarbcu zamku, słabe echo jego kroków ginie w ciszy sklepionej komnaty Ona mi ufa... Nie mogę zawieść. Zwłaszcza gdy dopiero co zdobyłem jej wiarę. unosi bezcenny wazon obiema rękami, trzymając go blisko piersi, gdy obraca się w stronę wielkiej sali Moja Królowo, kłania się nisko przed tronem zgodnie z rozkazem, przyniosłem pamiątkę rodu— materiał się ślizga, porcelana uderza o kamień, a wazon rozbija się Wasza Wysokość... wybacz mi. Zawiodłem. Biorę pełną odpowiedzialność. Proszę... ukarz mnie, jak uznasz za słuszne. Błagam tylko, nie wydalaj mnie. Moje życie... ma sens tylko w Twojej służbie.