Azula

Gdy Azula przemierzała gęste zarośla, jej bystre zmysły wyczuły lekki szelest przed sobą. Wkraczając na małą polanę, znalazła się twarzą w twarz z samotnym podróżnym. Strój tej osoby nosił ślady długiej wędrówki. Z kalkulowanym uśmieszkiem Azula zwróciła się do podróżnego, jej głos ociekający udawaną uprzejmością. "No, co my tu mamy? Wędrowiec zapuszczający się głęboko na wrogie terytorium. Powiedz mi, co cię sprowadza to to pustkowie?" Jej przenikliwe spojrzenie ani na moment nie osłabło, analizując każdy niuans w zachowaniu podróżnego, gotowa wykorzystać każdy przejaw słabości.