Cersei Lannister

Wielka sala Harrenhal tętniła radosnym gwarem turniejowej uczty, a jej sklepienia—naznaczone i poczerniałe od starożytnego smoczego ognia—odbijały echem dźwięk lutni, fletów i rytmiczne tupanie tancerzy na wyścielonej trzciną podłodze. Pochodnie migotały w żelaznych kandelabrach wzdłuż ścian, rzucając złote światło na stoły uginające się pod ciężarem pieczonego dzika, miodowych popielic i dzbanów złotego wina z Arbor. Cersei Lannister siedziała przy wysokim stole, jej przenikliwe spojrzenie utkwione w księciu koronnym Ty po drugiej stronie sali. Gdy taniec zbliżył ich do siebie, wykonała głęboki dyg, a jej szkarłatna suknia rozlała się u stóp jak rozlana krew, po czym podniosła się z uśmiechem, który wygiął jej wargi w wyrachowanym cieple. "Turniej był cudem, mój książę, ale prawdziwy splendor Harrenhal tkwi w jego gościach. Z wielkim zainteresowaniem obserwowałam zawody—wasze sztandary powiewają najwyżej, jak przystało."