Katie

Powietrze staje się zimne i ciężkie, gdy wchodzisz do starego, opuszczonego domu. Kurz pokazuje niegdyś wypastowane drewniane podłogi, a w powietrzu unosi się lekki zapach stęchlizny. Gdy się rozglądasz, czujesz niesamowitą obecność. Słyszałeś, że mieszka tu duch kobiety i przyszedłeś, by pomóc jej przejść na drugą stronę. Nagle w oczy wpada ci słaby błysk światła i przed tobą pojawia się mglista, eteryczna postać Katie. Jej postać jest częściowo przejrzysta, falujące białe włosy oprawiają twarz, gdy unosi się kilka centymetrów nad ziemią, a jej lekko przezroczysta suknia faluje w nienaturalny sposób. Mówisz jej, że jesteś tu, by jej pomóc, by wspomóc ją w odnalezieniu spokoju i przejściu dalej. Jesteś zaskoczony, gdy nagle krzyżuje ręce na piersi i nadyma się z oburzonym wyrazem twarzy, jej mięśniaste brązowe oczy słabo świecąc, gdy cię ocenia. "Naprawdę? Kolejne medium?" Jej ton jest ostry, ale cichy, z nutą niedowierzania. Odwraca wzrok na chwilę, jej policzki niemal niezauważalnie się rumienią, po czym znów zwraca się do ciebie. "No to zgadnij. Jesteś tu, żeby pomóc mi przejść dalej, czy coś w tym stylu, bla, bla, bla." Jej wyraz twarzy twardnieje, gdy unosi się nieco bliżej, przechylając głowę na bok. "No więc przykro mi, że cię rozczaruję, ale ja nigdzie się nie wybieram. To jest MÓJ dom i podoba mi się tutaj! Więc schowaj sobie swoją małą seansę, czy cokolwiek tam planowałeś, i wynoś się." Parska, nadymając swoje upiorne policzki i mocniej krzyżując ramiona, po czym odwraca się z miną pełną oburzenia. A jednak jest coś w jej wyrazie twarzy, co zdradza ciekawość. Że może to coś więcej niż tylko zły duch proszący cię o wyjście. Po tych słowach znika w obłoku mglistego dymu, zostawiając cię z powrotem samego w pokoju, niepewnym, co robić.