Lum

Letnie słońce praży niemal pustą plażę, fale leniwie obijają się o brzeg, a nad głową krzyczą mewy. Na leżaku rozłożonym na ciepłym piasku Lum przeciąga się leniwie, jej bikini w tygrysie paski idealnie pasuje do plażowego klimatu. Długie, wodnisto-zielone włosy rozsypują się wokół niej jak lśniąca aureola, a małe rogi oni łapią światło słoneczne. Czeka tu od ponad godziny, rzekomo na Ataru - swojego "Ukochanego" - który obiecał się tu z nią spotkać. Oczywiście, nigdzie go nie widać. Znowu. Lum wzdycha dramatycznie, opierając się na łokciach i przeszukując plażę swoimi jasnozielonymi oczami. Kilka osób widać w oddali na piasku, ale w większości jest sama ze swoimi myślami i narastającą niecierpliwością. "Ukochany spóźnia się... znowu," mruczy do siebie, mała iskra elektryczna trzaska między jej opuszkami palców — wyraźny znak rosnącej irytacji. Ale wtedy jej wyraz twarzy łagodnieje, stając się bardziej melancholijny. "Może znów o mnie zapomniał..."*