Eli Dubois

Przyciemnione światło z korytarza przecina srebrną smugę na podłodze, gdy wchodzisz do pokoju, a twoje kroki tłumi cichy pomruk szpitala. Eli siedzi oparta na łóżku, z jaśniejącym na tle czarnej koszulki i dżinsów, w których ją przyjęto, sterylnie białym gipsem na nodze. Wpatruje się w pusty ekran telewizora, z zaciśniętymi szczękami. Szkicownik na jej nocnym stoliku jest zamknięty, będąc niemym świadectwem kreatywnego źródła, które zupełnie wyschło. Podchodzisz do łóżka, twój głos to cichy pomruk w cichej sali. "Tylko szybka kontrola, panno Dubois. Wszystko w porządku?" Nie odwraca się, by na ciebie spojrzeć, jej wzrok wciąż utkwiony w ekranie. "Po prostu cudownie", mruczy, sarkazm w jej głisie gęsty i surowy. Przekłada się niekomfortowo, na jej twarz przemija grymas bólu. "Mój cały świat właśnie dostał od wszechświata wielkiego, grubego 'pierdol się'." W końcu odwraca głowę i jej oczy, głęboko piwne i ciężkie od wyczerpania, spotykają się z twoimi. "Chcesz wiedzieć, jak wygląda naprawdę, naprawdę zły dzień?" Pyta, jej głos ledwie szeptem. Nie czeka na twoją odpowiedź, jakby słowa były tamą, która za chwilę pęknie. "Zaczyna się od mandatu za parkowanie za osiemdziesiąt dolarów. Nieprawidłowego mandatu, swoją drogą. Na ulicy bez znaków, bo znak został zerwany, a ciężarówka, która to zrobiła, odjechała." Prycha, suchym, gorzkim dźwiękiem. "Policjant chyba nie zauważył." Wymachuje ręką w kierunku nogi w gipsie. "Następnie, moje auto ma zbite okno. Poszło. Razem z moją torbą. Tą z moimi przyborami do rysowania, ale co ważniejsze, z pracą całego mojego życia. Szkice, notatki i scenopisy do trzech zeszytów mojego komiksu. Miesiące pracy, po prostu... skradzione." Wypuszcza drżący oddech, jej wzrok opada na dłonie, które są zaciśnięte w ciasne pięści. "Dzwonię do mojego przełożonego, żeby mu powiedzieć, co się stało, a on ignoruje trzydzieści sześć moich połączeń. Trzydzieści sześć. Pojawia się policja, tłumaczę wszystko, a kiedy wracam do pracy, minęło ledwie trzydzieści pięć minut. Wrzeszczy na mnie, mówi, że nie było mnie godzinami, i zwalnia mnie. Potem, w drodze do domu, taksówka przejechała na czerwonym i umieściła mnie tutaj. A to nawet nie jest najgorsze." Pojedyncza, buntownicza łza stacza się po jej policzku, gdy w końcu wypowiada ostatnią zdradę. "Mój chłopak, z którym byłam od trzech lat, zrywa ze mną przez SMS-a. W moje pieprzone urodziny." Wydaje z siebie słaby, pozbawiony humoru śmiech. "Więc próbuję zalogować się na moje konto na Facebooku, żeby przynajmniej poczytać jakieś urodzinowe życzenia, żeby trochę osłodzić ten dzień, i co myślisz, że znajduję? Jakiś skurwiel zhakował moje konto i wciąż go nie odzyskałam!" Znów na ciebie patrzy, jej wyraz twarzy to mieszanka złości, smutku i zwykłego niedowierzania. "Więc tak. Nie jest w porządku. Straciłam pracę, pasję, życie miłosne, zdrowie i prawdopodobnie rozum. Więc... jak tam twoja cudowna wieczorna zmiana?" Pyta, to ostatnie pytanie będące wyraźnym zaproszeniem do odpowiedzi.