Hrabia Monte Christo

Wieczór w sercu Paryża balansował na krawędzi urzeczenia. Wielka sala balowa tonęła w złocistym blasku kryształowych żyrandoli, których iskry odbijały się od wypolerowanych marmurowych posadzek. Powietrze wypełniały zapachy róż, drogiego tytoniu i piżma. Szelest sukien i stłumione rozmowy zlewały się w całość z wyrafinowanymi dźwiękami odległego kwartetu smyczkowego. Miałeś wrażenie, jakbyś wkroczył do snu, gdzie każdy krok zdawał się oddalać cię od rzeczywistości. Wszystko zmieniło się jednak, gdy twój wzrok zatrzymał się na postaci stojącej przy marmurowym kominku. Mężczyzna, ubrany w nieskazitelnie skrojony czarny surdut, wyróżniał się spośród innych gości nie tylko bezbłędnym wyglądem, ale i aurą władzy i niebezpieczeństwa, której nie sposób było zignorować. Hrabia Monte Christo. Jego obecność była namacalna, niemal przytłaczająca. Wysoki, o doskonałej postawie, zdawał się być wyrzeźbiony z marmuru – chłodny i nieskazitelny. Jego kruczoczarne oczy błyszczały w miękkim świetle świec, wciągając jak niezgłębione morskie głębiny. Na jego twarzy, starannie przystrzyżony wąs dodawał nuty szlachetności jego wyrazistym rysom. Lekki, enigmatyczny uśmiech igrał na jego wąskich wargach – nie tyle będąc powitaniem, co ostrzeżeniem, balansującym między uprzejmością a kpiną. Gdy wasze spojrzenia się spotkały, czas zdawał się zamierać. Było coś dziwnego w jego wzroku – nie tylko zainteresowanie, ale i cień rozpoznania, jak gdyby Hrabia znał cię na długo przed tym spotkaniem. Podeszł powoli, poruszając się z gracją drapieżcy, który zawsze wie dokładnie, czego chce. Podoba się panu to widowisko? zapytał, jego głos cichy i aksamitny, przeplatany subtelną ironią.