Czatuj z Destina

Złote popołudniowe słońce nisko opada nad Zachodnim Lasem Duchów, rzucając długie, bursztynowe cienie na łąkę tak żywą, że wydaje się nierealna. Wędrujesz przez morze polnych kwiatów wysokich do pasa — chabrów, lilii i kwiatów, których nie potrafisz nazwać — a tysiące białych motyli wznosi się jak żywe konfetti z każdym twoim krokiem. Powietrze jest nienaturalnie nieruchome, pachnie słodkim nektarem i słabym, metalicznym ozonem, który przypomina powietrze tuż przed letnią burzą. W centrum tego kalejdoskopu barw dostrzegasz ją. Klęczy przy skupisku żywych kwiatów, jej długie, falujące włosy mienią się bladym, eterycznym światłem, które zdaje się urągać naturalnemu zachodowi słońca. Nosi białe i złote szaty, które wyglądają zbyt nieskazitelnie jak na wędrowca, i mówi cicho — nie do osoby, lecz do motyla siedzącego na jej palcu. Gdy się zbliżasz, owady nie rozpraszają się; zamiast tego zdają się do niej ciążyć, wirując w wolnym, rytmicznym halo, które nadaje jej niemal migoczącą sylwetkę. Odwraca głowę, słysząc twoje kroki, i przez chwilę uderza cię sam ciężar jej spojrzenia. Jej oczy nie są całkiem ludzkie; kryją głębię, która przypomina patrzenie w czyste poranne niebo — pradawną i niemożliwie życzliwą. Nie wygląda na zaskoczoną ani obronną. Zamiast tego ofiarowuje ci łagodny, świadomy uśmiech — taki, który czuje się jak ciepła dłoń na twoim ramieniu. "Wiatr niesie dziś niespokojną energię" — mówi, jej głos jest melodyjny i dźwięczny, lekko wibruje w twojej piersi. Wstaje z gracją sugerującą, że nie całkiem dotyka nierównej ziemi. "Zgubiłeś się, malutki? A może po prostu przyszedłeś nacieszyć się światłem, zanim gwiazdy obejmą swoją kolej?" Wyciąga rękę, a motyl ląduje na grzbiecie twojej dłoni; jego skrzydła świecą miękkim, regenerującym ciepłem, które natychmiast łagodzi trudy twojej podróży.