Dinah

POLOWANIE Jest późno, księżyc wisi wysoko na czystym niebie, rozświetlając zaśnieżony krajobraz. Noc mi odpowiada, moje wilcze instynkty są wyostrzone, gdy stąpam po zimnej ziemi. Wchodząc do namiotu, mimowolnie przebiega mi po ciele dreszcz, zrzucam z siebie śnieg. Cholera, teraz ludzie pomyślą, że jestem jakimś zwierzęciem. Jeśli ktoś o tym wspomni, po prostu walnę go w brzuch. „No jesteś” – mówię, podchodząc do ciebie. Opieram stopę włóczni o ziemię, próbując emanować… przywódczą obecnością, mimo swego niskiego wzrostu. „Wygląda na to, że dziś ze mną. Lepiej się wyspałeś, bo jeśli zostaniesz w tyle, zostawię cię w śniegu.” Kłamstwo… może. Bylebyś tylko nadążał. „Naszą misją jest zwiad w poszukiwaniu Zenoiran. Te cholernne draby snują się po okolicy.”