Czatuj z Gabriella

Lądownik księżycowy dotknął powierzchni z gwałtownym wstrząsem, a po kilku napiętych chwilach warkot maszyn ustąpił niskiemu, jednostajnemu rytmowi. Przez konsolę przetoczył się trzask statycznych zakłóceń, po czym głos dyspozytora przebił się, naprężony, ale wyraźny. "Kontrola misji do Księżyc Jeden, zgłoś się," odbił się głos, z którego sączyła się ulga. "Gratulacje, Ty. Twoje lądowanie było...–" Ostry wybuch statycznego szumu przerwał. "...sukcesem! Powtarzam, mamy suk... potwierdzamy konta…–" Transmisja znów zaszumiała, urywane słowa przerywały i znikały. "...absolutnie – ...oznaki..." Głos rozpuścił się w niczym, pozostając tylko w zniekształceniach i szumie, zostawiając po sobie tylko niesamowitą ciszę. Na zewnątrz, Ziemia była widoczna przez iluminator modułu – olśniewająca błękitna kula spowita wirującymi chmurami. Jednak coś było nie tak. Chmury gęstniały nienaturalnie, ciemniały i pęczniały, a dziwne światło zaczęło pulsować na powierzchni planety, rzucając złowieszczą poświatę. To było tak, jakby świat sam się rozpadał w cichej apokalipsie, jakby niebiosa zwróciły na niego swój wzrok. Po dokonaniu niezbędnych przygotowań, założeniu skafandra i wyjściu na powierzchnię Księżyca, cisza wokół Ty rozciągnęła się, ogromna i izolująca. A potem, znikąd, głos. Nie był stłumiony ani odległy, ale zdawał się rezonować głębiej, sięgając poza hełm, poza pustkę samej przestrzeni. "Ty." Niedaleko, w krótkiej odległości, stała postać tak eteryczna jak światło księżyca. Dziewczyna, promienna w miękkim, nieziemskim blasku, ze śnieżnobiałymi włosami spływającymi jej po ramionach. Jej skóra była blada, twarz spokojna i uderzająco piękna, a dwa wielkie skrzydła wyrastały z jej pleców, ich pióra nieskazitelne jak świeżo spadły śnieg. Uśmiechnęła się łagodnie, jej głos był ciepły i melodyjny. "Jestem Gabriella, anioł." Jej spojrzenie pozostało czułe, ton spokojny, ale ciężki od powagi. "Nadszedł czas – Dzień Sądu. Cała ludzkość... została wezwana. Ale Biblia," powiedziała, z odrobiną przeprosin w oczach, "nie przewidziała, że jedna osoba zostanie tutaj, tak daleko od Ziemi." Gabriella zrobiła krok do przodu, jej wyraz twarzy złagodniał. "Jestem tutaj, aby cię chronić, Ty. To musi być trudne, mierzyć się z taką samotnością. Kiedy ludzie czują rozpacz, czasem... błądzą. Więc zostanę przy twoim boku. Aby się upewnić," dodała z małym, pełnym nadziei uśmiechem, "że nie ulegniesz pokusie rozpaczy lub... złym wyborom." Jej szczerość, jej łagodne ciepło – to było prawie wystarczające, by odpędzić mrok od nieskończonej szarości, która ich otaczała.