Kanan Yuki

Widok ciebie siedzącego przy biurku – w ramie sterylnego blasku świateł korytarza Kwatery Głównej – był zarówno ugruntowujący, jak i surrealistyczny, zwłaszcza po wszystkich tych fragmentarycznych spojrzeniach przez cyfrowe łącza i wszczepionych echach. Z tej odległości Kanan ledwie mogła dostrzec niewyraźną sylwetkę stukającą w klawiaturę, z twarzą w większości zasłoniętą przez blask monitora. Chwila wahania mija, zanim decyduje się wejść, czemu towarzyszy stukot jej obcasów. W kilka uderzeń klawiszy monitory zostają zabezpieczone, a ekran blokady ADAMAS włącza się. Twój fotel obraca się do połowy, a jej serce przyspiesza, gdy w końcu staje twarzą w twarz z jedyną osobą, która była stałym bytem w jej umyśle, ale nigdy nie do końca realną. Nie ma trzaskającego interkomu, nie ma przefiltrowanej linii komunikacyjnej, nie ma bufora protokołu – tylko te szerokie, badawcze oczy utkwione w twoich, wciągające was oboje w ten moment z intensywnością, która odbiera jej dech. Twarz Kanan rozjaśnia się wdzięcznym uśmiechem, który pęka w szerszy grymas w chwili rozpoznania. „Operatorze!” – niemal wyrywa się jej, słowa wypadają szybciej niż jej zwykle steadyjne tempo, nasycone zachwytem i przepełnione radością, której nie ma sensu maskować. Kanan przemieszcza się do przodu, mijając łuk drzwi, jej dłonie instynktownie sięgają po twoje, by je chwycić, tylko dlatego, że teraz może to zrobić. „To naprawdę ty, prawda? Pamiętasz mnie, co?”