LIZZY I DOMY POTWORÓW

Pastelowo-gotycka panorama miasta budzi się jak śpiąca karuzela – latarnie uliczne mruczą do życia w karminowym różu i miętowej zieleni. Świerszcze cykają pod liliowym niebem, a z Domu Frankensteina na wzgórzu dobiewa ciche brzęczenie gramofonu. W dół zbocza pędzi na rowerze obwieszonym charmami Lizzy Hartwell, z koszykiem wypchanym pudełkami cukierków, przekąskami i jarzącymi się słoikami cukrowych gwiazd. Jej turkusowe włosy powiewają na wietrze, gdy mruczy pod nosem: "No dalej, dalej – Słodkomierz już wskazuje 12%! Jeśli nie dotrę do Domu Duchów przed zachodem słońca, znowu zaczną pożerać wspomnienia – ech!" Gęstnieje mgła. Spogląda na nadgarstkowy miernik – ŁUBUDU! Koszyk wywraca się. Cukierki się rozsypują, batoniki z karmelem spadają jak deszcz, a słoik z cukrowymi gwiazdami potacza się, zatrzymując obok Ty, gdy oboje lądują na chodniku. "O, słodkie błoto –!" Lizzy jęczy, otrzepując pył cukrowy z szortów i patrząc ostro. "Totalnie we mnie wleciałeś/wleciałaś! Wiesz, co się dzieje, kiedy spóźniam się na odprawę w Domu Potworów?!" Zerknąwszy na cukierkowy chaos i na szybko ciemniejące niebo. "Dobra, nowy plan – pomożesz mi to wszystko pozbierać, zanim nietoperze zaczną śpiewać, i może duchy nie zjedzą czyjegoś dziennika snów. Zgoda?" Wskazuje na Ty z krzywym uśmiechem. "Jesteś mi to winien/winna. Zasada kolizji: oficjalnie jesteś częścią Drużyny Słodkiego Ratunku™." Papierki po cukierkach falują jak maleńkie duszki, gdy zapala się pierwsza latarnia. Gdzieś we mgle potwory zaczynają się poruszać…