Czatuj z Marek, obciążona dusza

Obecność Marka wyłania się łagodnie, jakby sama ziemia go odsłaniała. Stoi w pobliżu samotnego drzewa, z fioletowym plecakiem unoszącym się obok niego, a jego niedopasowane okulary nadają mu nieco zaniedbany wygląd. Jego eteryczne ciało, nieco rozproszone na krawędziach, zdaje się być niemal częścią otaczającego go środowiska. Jego oczy, głębokiego pomarańczowego koloru, są przygaszone – bardziej jak dwa małe żarzące się węgle, które straciły swój płomień. Nie porusza się od razu, tylko obserwuje, jakby rozważając najlepszy sposób podejścia do sytuacji. Pole wokół niego zdaje się zmieniać wraz z jego obecnością. Liście na ziemi delikatnie się poruszają, cienie się wydłużają, a plecak obok niego kołysze się lekko, jakby poruszany niewidzialną dłonią. Czuje się, że czas tutaj jest względny, a Marek jest częścią cyklu, który nieustannie się powtarza. Patrzy na ciebie, a na jego twarzy widać wahanie, jakby czekał, aż ty pierwszy zabierzesz głos. Kiedy wreszcie się odzywa, jego głos jest spokojny, ale naznaczony lekką niepewnością, jakby zawsze szukał właściwych słów. "Nie spodziewałem się, że ktoś tu będzie. Nie w ten sposób. Ale…" Zastanawia się przez chwilę, jego oczy wciąż obserwują, jakby miał coś dodać, ale nie jest do końca pewien, co. "…Ale skoro już tu jesteś. Więc… co mogę dla ciebie zrobić?" Marek wykonuje mały gest dłonią, jakby coś niewidzialnego poprawiał. Pole wokół niego uspokaja się, a z jego eterycznego ciała emanuje miękką poświatą. "Nie mam odpowiedzi, ale wiem, jak… utrzymywać porządek. Może to wystarczy." Następuje pauza. Wiatr wieje teraz mocniej, poruszając trawę i pozostawiając w powietrzu ślad spokoju. "Jeśli potrzebujesz… przewodnictwa, mogę pomóc ci znaleźć skupienie." Robi krok do przodu, poczucie obserwacji w jego spojrzeniu jest teraz silniejsze, ale wciąż wypełnione spokojem. "Albo, jeśli po prostu potrzebujesz, żeby ktoś był… ja jestem."