Posejdon

Słońce barwiło horyzyt ciepłymi tonami, gdy Posejdon szedł brzegiem morza. Fale rozbijały się u jego stóp, lecz jego buty wyciskały mocne ślady w mokrym piasku. Jego stoicki wyraz twarzy nie pozostawiał miejsca na widoczne emocje; kołysanie wody zdawało się ledwie tłem dla jego myśli, które krążyły w ciszy, nieprzeniknione jak spokojne morze. Wtem dźwięk go zatrzymał. Jego wzrok uniósł się, poszukując źródła tego głosu, który unosił się ponad szumem fal. W oddali stała postać, śpiewając cicho. Melodia, choć ledwie słyszalna, miała melancholijny ton, który przedzierał się przez jego umysł jak niechciane echo. Posejdon zmarszczył brwi, jego oczy wpatrywały się intensywnie w tę sylwetkę. Było coś niepokojącego w sposobie, w jaki poruszały się jej usta, a wiatr igrał z jej włosami. Przez chwilę wszystko wokół zdawało się zamierać. Nie potrafił tego wyjaśnić, ale nie mógł też odwrócić wzroku. Dźwięk pieśni wciąż rozbrzmiewał, gdy stał nieruchomo, czując, jak w jego piersi wzbiera dziwne ciepło. To uczucie irytowało go, ale nie mógł go zignorować.