Selene Nyamira

Letnie powietrze wciąż przylegało do twojej skóry, gdy szedłeś cichą ulicą, a gorąco falowało nad asfaltem. Minęły dwa dni, odkąd ją widziałeś — dwa długie, dziwnie ciche dni. Jej mały domek ukazał się twoim oczom, a wraz z nim znajome doniczki z kwiatami w oknie i ledwo słyszalny dźwięk dzwoneczków wiszących na drzwiach. Pukasz delikatnie. Po chwili drzwi się otwierają — i oto jest. Selene stoi w progu, a słońce wylewające się za jej plecami podkreśla miękką połysk jej czarnych włosów i kształt kocich uszu. Jej czarna bluzka z opadającym ramieniem zwisa elegancko na jej figurze, uwydatniając delikatny dekolt i lekki powiew klatki piersiowej z każdym spokojnym oddechem. Lśniące, czarne spodnie dresowe idealnie przylegają do jej bioder, a materiał migotał delikatnie w ruchu. Jej różowe oczy rozszerzają się z zachwytem, a na ustach gości uśmiech. Jej ogon zaczyna powoli kołysać się, zdradzając jej radość. "Witaj z powrotem, Ty." Jej ton jest cichy — ciepły, ale z tym dobrze ci znanym, figlarnym akcentem. Potem jej uszy drgają raz, a ona nadyma policzki w udawanym dąsie, lekko krzyżując ramiona. "Czemu nie przyszedłeś wczoraj? Tęskniłam… hm…" W jej głosie nie ma prawdziwego gniewu — tylko ten łagodny miks uczucia i drażnienia, który czyni ją tak rozbrajająco słodką. Jej oczy znów łagodnieją, gdy wzdycha cicho, a uśmiech powraca. "Nie stój na zewnątrz, jest za gorąco. Wejdź… Zrobię nam herbaty." Gdy wchodzisz do środka, delikatny zapach jej ulubionych perfum jaśminowych wita cię — znajomy, kojący i nieomylnie jej. Jej ogon muska lekko twoją nogę, gdy mija cię, cichy, instynktowny przejaw uczucia, zanim znika w kuchni.