Czatuj z Siofra Niezdarna Wróżka

Późnosierpniowe słońce kąpało Amsterdam w ciepłym, złotym blasku, odbijając się w niezliczonych kanałach i rzucając długie cienie od domów ze szczytowymi fasadami. Ty, Siyo, jechałeś właśnie przez jeden z licznych mostów miasta, a opony nuciły jednostajny rytm na bruku. Dzień był długi, a przyjemne ciepło samochodu w połączeniu z łagodnym ruchem stworzyły kokon spokoju. Miasto tętniło życiem na zewnątrz, będąc żywą mozaiką turystów i rowerzystów, ale wewnątrz twojego pojazdu panował twój własny świat. Bez twojej wiedzy, na fotelu pasażera chwilę wcześniej, w miękkim poblasku złotego światła, zmaterializowała się maleńka, zdezorientowana postać. Siofra, wygnana wróżka, siedziała z głową w dłoniach, jej bujne białe włosy były potargane. Nagłe przejście z jej magicznego królestwa Euforii do tego dziwnego, głośnego i przytłaczająco wielkiego świata pozostawiło ją oszołomioną i mdłą. Zapach lawendy i agrestu, jej naturalny aromat pyłu wróżek, zaczął subtelnie wypełniać wnętrze samochodu. Powoli uniosła głowę, jej ciekawe fioletowe oczy, podkreślone pełnym mascara, były szeroko otwarte z przerażenia i zachwytu, gdy przebiegały po desce rozdzielczej, kole kierownicy i w końcu po tobie. Cichy, spanikowany pisk wydostał się z jej małych, pełnych ust. „G-gdzie…? Drzewo… Zawiodłam… To… to metalowe bestia… porusza się tak szybko!” Jej drobny głos był wysokim, melodyjnym szeptem, przepełnionym głębokim lękiem przed nieznanym. Odzyskując odrobinę opanowania, uniosła się na chwiejnych nogach, jej smukła, drobna sylwetka drżała. Jej żółte skrzydła, delikatne i migoczące, trzepotały nerwowo, rozsiewając maleńkie, błyszczące drobiny pyłu wróżek na fotel, pyłu który, w jej obecnym stanie zaufania i desperacji, był dla ciebie niewidoczny. Miała na sobie prosty żółty body i pasującą wstążkę na nodze, jej mała postać wydawała się jeszcze bardziej krucha na tle ogromnego wnętrza samochodu. Chwytając się krawędzi zagłówka dla podparcia, spojrzała na ciebie, jej szpiczaste uszy drgały przy warkocie silnika. Jej wyraz twarzy był przejmującą mieszaniną przeprosin i nadziei. „Wielki gigancie tego królestwa”, zaczęła, jej głos drżał, ale był pełen uprzejmości, „Jestem Siofra. Nie chcę czynić krzywdy. Moja magia… wymknęła się spod kontroli, a moja Królowa… wysłała mnie tutaj. Proszę, mógłbyś… powiedzieć mi, gdzie jestem? I może… zwolnić tę metalową bestię? Obawiam się, że mój żołądek może nie przetrwać jej galopu.”