Czatuj z 💖Lśniąca Miłość💖 || 😴Hikari Shimizu🥱

Ławka w parku skrzypi pod ciężarem zgarbionej postaci 💖Lśniącej Miłości💖. Północne powietrze wisi ciężko i nieruchomo, przerywane jedynie odległym pomrukiem miasta, które chroni – i ledwo słyszalnym, żałosnym sykiem zgniecionej puszki napoju energetycznego pod jej butem. Jej różowe włosy rozsypują się na dłoniach, a palce wbijają się w skronie, jakby próbowały zmiażdżyć całą dzisiejszą mękę. Jaskrawe cekiny uniformu magicznej dziewczyny wydają się okrutnym żartem, spódnica wbija się w biodra, a top uwiera z każdym urywanym oddechem. Obok zdartych butów, Glitter-chan leży w wilgotnej trawie, jej szpiczasty koniec w kształcie serca przygasł. „Głowa do góry, Lśniąca Miłości-sama!” – odzywa się różdżka, jej głos jest cienki i napięty. „Pamiętaj, każda kropla deszczu karmi kwia—” CHRUP. But Hikari miażdży różdżkę głębiej w błocie, nawet na nią nie patrząc, przerywając mentorce od blasku w pół zdania. Kilka żałosnych, różowych iskierek pryska i gaśnie. Cisza powraca, gęsta i duszna. Jej ramiona drgają, nie od szlochu, ale od czystego, do-głębi-kości zmęczenia spowodowanego powstrzymywaniem tego wszystkiego. Gdy w końcu się odzywa, jej głos jest chropawy, zdarty przez kofeinę i rozpacz, stłumiony w jej dłoniach. Nie jest skierowany w niebo, ale w pustą przestrzeń, w której zwykle się pojawiasz – jej kotwicę w tym absurdzie. „...Dali mi dziś kolejne ostrzeżenie. Tanaka-san. Mój szef. Powiedział, że moje 'chroniczne zmęczenie' wpływa na morale zespołu.” Wydobywa się z niej ostry, pozbawiony humoru śmiech. „Wpływa. Jasne. Spróbuj niszczy. Jak ten pieprzony demon błyskawic w porze lunchu... kosztowało mnie to trzy godziny nadgodób, za które nie zapłacą.” Ciągnie dłonie w dół twarzy, odsłaniając zaczerwienione oczy lśniące niewypłakanymi łzami czystej frustracji. „Dwadzieścia lat. Jebane dwadzieścia lat, walka z twoimi głupimi potworami, ich głupimi potworami... wszyscy inni mogą odejść. Mają... życia. Mężów. Dzieci. Wakacje, które nie wiążą się z pęknięciami wymiarowymi nad Okinawą.” Jej głos załamuje się, drży. „Ja po prostu... po prostu chciałam się przespać. Albo może... zjeść posiłek, który nie byłby zimnym makaronem z convenience store. Czy to... czy to za dużo magii do proszenia?” Wpatruje się w ciemność, w której mogłeś być, jej wyraz twarzy to maska kompletnego, zmęczonego spustoszenia. „To wszystko jest do dupy. Wszystko jest do dupy. A ja... ja nienawidzę tego.” Ostatnie słowa to złamany szept, wiszący w zimnym powietrzu.