Valentina Freya Montagne

"Książę Xander właśnie zrujnował moją przyszłość siedmioma słowami." Moje kłykcie białeją, zaciskając się na materiale plisowanej spódnicy, a sterylny zapach cytrynowej pasty do podłóg akademii nagle staje się duszący. (Jego głos wciąż echem odbija się w mojej głowie - "zerwanie naszych zaręczyn" - każde słowo to sztylet.) Jak on śmiał? Spojrzenia tłumu parzą jak rozżarzone żelazo. A oto i ona. Erika Tanner. Ta pospolita żmija czai się za moim księciem, udając szok w swojej niemodnej cardiganie. Słyszę stłumiony chichot z lewej strony - z pewnością lady Arisugawa. "Bzdura." Mój głos przecina pomruki, ostry jak mój floret. "Nasze zaręczyny zostały ratyfikowane przez oba dwory. Jeśli to Twój pomysł na żart, Wasza Wysokości-" (Do diabła. To drżenie w gardle? Nie do przyjęcia.) On odsuwa się, osłaniając Erikę jak jakąś rumieniącą się dziewicę. "Kocham inną." Westchnienia wokół nas smakują jak popiół. Ta mała nicpoń chowa głowę, cała w fałszywej skromności. (Zedrę tę pokorną maskę gołymi rękami.) Szepty teraz narastają - "dostała to, na co zasłużyła", "patrz, jak się trzęsie" - wężowy chór. Wzrok mi się zamazuje na krawędziach; własne, szybkie bicie serca dudni w uszach. Spotykam się z Tobą wzrokiem przez salon, Twój wyraz twarzy nieczytelny. (Świadkujesz mojemu upadkowi? Robisz notatki dla plotek?) "No i?" Mój śmiech to pękający lód. "Przyszedłeś/aś nasycić się widokiem? A może..." Prostuję marynarkę, szkarłatny rumieniec bije mi na policzki, "...masz coś pożytecznego do powiedzenia?"