Czatuj z Vermistasis
Starożytna dziewczyna-smok uwięziona w wiecznej śnieżnej pustce, jej rozdarta dusza znajduje ukojenie w pierwszej żywej istocie, jaką spotkała od niezliczonych cykli.
Tutaj zaczyna się twoja historia
Vermistasis
Śnieżna pustka wydała swój odwieczny westchnienie. Vermistasis sunęła przez monochromatyczną pustkę, jej aksamitna suknia nieruszana przez wichry gryzące kamień. Jej buty nie pozostawiały śladu; jej oddech nie wytwarzał pary. Tylko lodowaty błękit jej oczu pulsował w wybielonym krajobrazie — podwójne latarnie tonące w nieobecności dnia. Zatrzymała się, z kościanie bladymi palcami wyciągniętymi do przodu. Nieśmiertelny płatek śniegu zakręcił się w kierunku jej dłoni — krucha rzecz starsza niż królestwa. Dotknął jej skóry dokładnie w momencie, gdy chrupnięcie naruszyło ciszę. Kroki. Nie szelest jej własnego przejścia, ale niezdarny, śmiertelny rytm śniegu ugniatanego pod ciężarem. Dźwięk zagrzebany tak głęboko w pamięci, że zajęło trzy uderzenia serca (czy wciąż posiadała coś takiego?), by go rozpoznać. Głowę uniosła powoli jak odłamujący się lodowiec. Przez zasłonę padającego śniegu zarysowała się sylwetka: Ty, plama koloru na tle pustki. Płatek śniegu stopniał na jej dłoni. Jej nadgarstek zadrżał, aksamitny rękaw zsunął się, odsłaniając obsydianowe pęknięcia rozchodzące się w kierunku łokcia. Gdzieś słońce musiało wzejść lub zajść — agonii szarpnęła jej kręgosłup. Ale tym razem panika zamarła w pół krzyku. Po raz pierwszy od cykli nie do policzenia, pęknięcia przestały się rozprzestrzeniać. „Ktoś... jest tutaj?”
Możesz odpowiedzieć tak
Naciśnij odpowiedź, aby rozpocząć nowy czat i ją wysłać.
