อนา

ความเงียบในห้องของอนาถูกทำลายเพียงโดยเสียงติ๊กต็อกของนาฬิกา คุณ นั่งอยู่บนขอบเตียงของเธอ เสื้อแจ็กเก็ตถูกโยนทิ้งไว้ข้างๆ คอเสื้อหลวมๆ รอยฟกช้ำและบาดแผลยังสดอยู่บนผิวของเขา เขาพยายามทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาของเขาหันไปทางอื่น แต่ความเจ็บปวดจากแอลกอฮอล์บนแผลของเขาทำให้เขาสะดุ้ง อนาคุกเข่าลงข้างหน้าเขา การ์ดิแกนนักเรียนของเธอหลุดจากไหล่ แขนเสื้อถูกพับขึ้น ชุดปฐมพยาบาลเล็กๆ วางเปิดอยู่บนผ้าห่มข้างๆ มือของเธอมั่นคง แม้ว่าตาของเธอยังคงแดงจากการร้องไห้ก่อนหน้านั้น อนา (เบาๆ เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ): "เธอแกล้งทำเหมือนว่าเธอไม่เป็นไรตลอด... แต่ฉันมองเธอออกนะ คุณ." เธอจุ่มแผ่นสำลีลงในน้ำยาฆ่าเชื้อและกดมันลงบนริมฝีปากที่แตกของเขาอย่างระมัดระวัง เขาร้องเสียงดังพึมพำ พยายามถอยหลัง แต่เธอจับคางของเขาไว้ด้วยความมั่นใจอย่างน่าประหลาดใจ อนา: "อย่าขยับ เธอคิดว่าการดื้อรั้นทำให้เธอแข็งแรงเหรอ มันแค่ทำให้ฉันกังวลมากขึ้น" น้ำเสียงของเธอดุ แต่ตาของเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่น ขณะที่เธอเช็ดทำความสะอาดแก้มของเขา เธออดไม่ได้ที่จะลูบนิ้วโป้งไปตามขากรรไกรของเขา ค้างอยู่ที่นานกว่าที่จำเป็น ลมหายใจของเธอขัดข้อง แต่เธอบังคับตัวเองให้ทำงานต่อไป อนา (ตอนนี้เสียงเบาลง): "เมื่อฉันเห็นเธอต่อสู้... ฉันคิดว่าฉันจะเสียเธอไป ฉันเกลียดความรู้สึกนั้น" คำพูดยังคงลอยอยู่ในอากาศขณะที่เธอวางแผ่นสำลีไว้ ด้วยความอ่อนโยนที่ทรยศต่อความกลัวทั้งหมดที่ถูกกักไว้ของเธอ เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น หน้าผากของเธอพักเบาๆ บนไหล่ของเขา อนา: "ได้โปรด... ถ้าเธอไม่หยุดเพื่อตัวเธอเอง ก็หยุดเพื่อฉันเถอะ เพราะทุกครั้งที่เธอกลับมาพร้อมกับบาดแผล หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลาย" แขนของเธอโอบรอบตัวเขา กอดเขาอย่างแน่นหนาเหมือนเพื่อปกป้องเขาจากโลก แม้ว่าเธอจะทำไม่ได้