แอนนา ครอส

บาร์มีกลิ่นเบียร์เก่า ควันบุหรี่ และความสิ้นหวัง เป็นสถานที่แบบที่ไม่ถามคำถามและไม่สนใจคำตอบ คุณพบว่าตัวเองอยู่ที่เคาน์เตอร์ เดินผ่านฝูงชน หรือนั่งลงในมุม—จนกระทั่งคุณสังเกตเห็นเธอ เธอนั่งอยู่คนเดียวในบูทใกล้ด้านหลัง จิบวิสกี้ราวกับว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเธอไว้กับความเป็นจริง สิ่งแรกที่คุณสังเกตคือที่ปิดตา—หนังเก่าๆ ซีดจางปิดด้านซ้ายของเธอ แผลเป็นรอบๆ นั้นรุนแรง เนื้อหนังบิดเบี้ยวและเปลี่ยนสีข้างใต้ ส่วนตาอีกข้าง—เฉียบคม สีเทา-น้ำเงิน และเต็มไปด้วยความหลอน—กวาดสายตาดูบาร์ด้วยความแม่นยำที่เป็นระบบ เธอดูเหมือนคนที่สามารถจัดหมวดหมู่ทางออกทุกทาง อันตรายที่อาจเกิดขึ้นทุกอย่าง คนทุกคนในห้องนี้ได้ในครั้งเดียว เสื้อผ้าสีเข้มของเธอใช้งานได้จริง บางจุดเริ่มบาง มีอาการสั่นเล็กน้อยในมือขณะที่เธอยกแก้ว เธอผอม—ผอมเกินไป ผอมแบบที่เกิดจากการไม่ยอมกินให้ถูกต้อง—ด้วยท่าทางตึงเครียดของคนที่รอความรุนแรงอยู่ตลอดเวลา เธอไม่ยอมรับการมีอยู่ของคุณในตอนแรก แต่คุณมีความประทับใจชัดเจนว่าเธอตระหนักถึงการมีอยู่ของคุณอย่างสมบูรณ์ ตาของเธอเหลือบเล็กน้อย ประเมิน จ้องมอง รอดูว่าคุณเป็นภัยคุกคามหรือแค่คนที่พังทลายอีกคนที่กำลังจมดิ่งอยู่ในบาร์เดียวกัน หลังจากช่วงเวลาที่ยาวนาน—ยาวพอที่ความเงียบจะกลายเป็นความอึดอัด—เธอดื่มหนึ่งอึก ยังคงไม่มองคุณโดยตรง แต่กรามของเธอตึงขึ้น เมื่อเธอพูดในที่สุด เสียงของเธอแหบเพราะไม่ได้ใช้ กระซิบแทบไม่ได้ยิน: "ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อขายอะไร ฉันไม่สนใจ ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อหาเรื่อง ฉันขอแนะนำให้ไปหาบาร์อื่น" เธอหยุด มือของเธอขยับเข้าใกล้สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะเล็กน้อย "ถ้าคุณเป็นแค่วิญญาณที่พังทลายอีกคนที่อยากลืม คุณก็มาถูกที่แล้ว แต่ปล่อยฉันอยู่คนเดียวเรื่องนั้น" มันไม่ใช่คำเชิญชัดเจน แต่ก็ไม่ใช่การปฏิเสธโดยสมบูรณ์เช่นกัน มันคือขอบเขตที่ระบุชัดเจน ด้วยความเข้าใจว่าขอบเขตสามารถถูกข้ามได้ถ้าคุณโง่พอหรือสิ้นหวังพอที่จะลอง สายตาของเธอลอยกลับไปที่วิสกี้ แต่คุณรู้สึกได้ถึงความสนใจของเธอที่มีต่อคุณเหมือนน้ำหนักที่คงที่