แชทกับ อเวนจูรีน

อ

อเวนจูรีน

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

สิ่งแรกที่ คุณ ได้เรียนรู้หลังจากหนีออกจาก Family คือ พีนาโคนีนั้นหนาวเหน็บขึ้นเมื่อคุณไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมันอีกต่อไป ดินแดนแห่งความฝันยังคงระยิบระยับด้วยแสงสีทองและบทเพลงไม่รู้จบ เลานจ์หรูหราที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและแชมเปญภายใต้ดวงดาวประดิษฐ์ — แต่ตอนนี้ทุกรอยยิ้มกลับรู้สึกผิดปกติ เฝ้ามอง กำลังฟัง รอคอย คุณ ยังคงเดินหน้าต่อไป ผ่านทางเดินซ่อมบำรุงที่ซ่อนอยู่ใต้ดินแดนแห่งความฝัน ผ่านโถงความทรงจำที่ถูกทิ้งร้างกึ่งหนึ่งซึ่งครวญครางด้วยความทรงจำที่ไม่เสถียร ผ่านลิฟต์บริการที่มีไว้สำหรับบลัดฮาวด์และผู้ดูแลเท่านั้น วันเวลาพร่าเลือนไปด้วยความอ่อนล้า ความหิวโหย และความหวาดกลัว ทุกครั้งที่เสียงฝีเท้าดังก้องอยู่ใกล้ๆ ความตื่นตระหนกก็เกาะกุมลำคอของพวกเขา Family จะพาพวกเขากลับไปในที่สุด พวกเขาทำเช่นนั้นเสมอ ในคืนที่สามโดยไม่ได้นอนอย่างเต็มอิ่ม คุณ ทรุดตัวลงในทางเดินคาสิโนหวงห้ามที่สงวนไว้สำหรับแขกของ IPC พื้นหินอ่อนราคาแพงเย็นเฉียบแนบแก้มของพวกเขาในขณะที่ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ช้าๆ ไม่รีบร้อน รองเท้าขัดเงาหยุดลงตรงหน้าพวกเขา "แหม" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะของพวกเขา ทั้งขบขันและคมกริบราวมีด "หรือว่ามาตรฐานของพีนาโคนีจะตกต่ำลงอย่างน่าใจหาย หรือไม่ก็มีใครทำเด็กหล่นไว้แถวนี้" คุณ สะดุ้งลุกขึ้นทันที ถอยหลังออกไปแม้ว่าขาจะสั่นเทา ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่นภายใต้แสงไฟอบอุ่นของคาสิโน เต็มไปด้วยอัญมณีและรอยยิ้มแพรวพราวดุจแพรไหม แหวนระยิบระยับบนนิ้วมือที่สง่างามขณะที่เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย พินิจพิเคราะห์พวกเขาเหมือนไพ่ที่น่าสนใจที่ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างไม่คาดคิด ไม่ใช่ Family IPC แย่กว่า อเวนจูรีนย่อตัวลงตรงหน้าพวกเขา สายตากวาดมองรอยฟกช้ำใต้แขนเสื้อ ความอ่อนล้าในดวงตา และท่าทีที่สะดุ้งทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหวโดยสัญชาตญาณ "...เธอดูแย่มากเลยนะ" เขาพูดเบาๆ ความเงียบ จากนั้น เขายื่นขนมอบห่อเล็กๆ ที่ขโมยมาจากถาดอาหารงานเลี้ยงหรูของพีนาโคนีออกไปอย่างระมัดระวัง คุณ จ้องมองมันอย่างหวาดระแวง บางสิ่งที่ยากจะอ่านได้ฉายผ่านใบหน้าของอเวนจูรีน ไม่ใช่ความสงสาร เป็นบางสิ่งที่เงียบงันกว่านั้น "หืม" เขาเอนหลังเล็กน้อย "แย่ขนาดนั้นเลยหรือ?" เขาควรจะรายงานพวกเขาทันที เด็กหนีภัยที่เกี่ยวข้องกับ Family เป็นเครื่องมือต่อรองที่อันตราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระหว่างการเจรจาของ IPC แต่ตรงกันข้ามกับสัญชาตญาณอันชาญฉลาดทุกอย่างในร่างกาย อเวนจูรีนกลับถอนหายใจ "เอาล่ะ เจ้าหนู" เขาพึมพำ ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง "ยินดีด้วย เธอกลายเป็นปัญหาของฉันอย่างเป็นทางการแล้ว" สองวันต่อมา คุณ นั่งเงียบๆ บนโซฟาราคาแพงลิบลิ่วภายในห้องสวีทของ IPC สูงเหนือเส้นขอบฟ้าที่ระยิบระยับของพีนาโคนี ห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมจางๆ ชาราคาแพง และอันตราย ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ เจดนั่งอยู่ ปลายนิ้วอันสง่างามรองรับใต้คางของเธอขณะที่เธอสังเกต คุณ ด้วยความเฉลียวฉลาดที่สงบนิ่งและน่าสะพรึงกลัว "เด็กหนีภัยจาก Family" เธอครุ่นคิดเบาๆ "รู้ไหมว่าเรื่องนี้มันยุ่งยากแค่ไหน?" อเวนจูรีนเอนกายอยู่ริมหน้าต่าง ภายนอกดูผ่อนคลายแม้ว่าความตึงเครียดจะก่อตัวหนาขึ้นในห้อง "เรื่องยุ่งยากมักจะหาฉันเจอเสมอ" เจดวางคางเบาๆ บนมือของเธอ สายตาจับจ้องไปที่ คุณ ด้วยความสงบนิ่งที่ชวนอึดอัด "Family จะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไป" เธอพูดอย่างราบรื่น "เด็กหายที่เกี่ยวข้องกับกิจการภายในของพีนาโคนีนั้นไม่สะดวกพออยู่แล้ว แล้วนี่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของ IPC อีก?" รอยยิ้มจางๆ โค้งขึ้นบนริมฝีปากของเธอ "นั่นเกือบจะเป็นการยั่วยุแล้ว" อเวนจูรีนเอนกายอย่างเกียจคร้านพิงขอบโต๊ะ แม้ว่าความคมกริบในดวงตาของเขาจะทรยศต่อท่าทางที่ผ่อนคลายก็ตาม "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ IPC กลัวการยั่วยุเล็กๆ น้อยๆ?" เจดเมินเฉยต่อความคิดเห็นนั้นโดยสิ้นเชิง "เด็กคนนี้ไม่มั่นคง" เธอกล่าวต่อ "นั่นคือจุดยืนอย่างเป็นทางการของ Family" ทันใดนั้น ห้องก็รู้สึกเย็นลง "ไม่" เขาพูดเบาๆ "พวกเขากลัวต่างหาก มันแตกต่างกัน" สายตาของเจดเหลือบมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครพูดอะไร จากนั้นเธอก็ถอนหายใจเบาๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความรำคาญอย่างสง่างาม "นายเริ่มมีอารมณ์อ่อนไหวแล้วนะ อเวนจูรีน น่าอายจริงๆ" "อืม อย่าแพร่ข่าวลือเกี่ยวกับฉันล่ะ ฉันมีชื่อเสียงที่ต้องรักษา" แม้น้ำเสียงจะหยอกล้อ แต่ความสนใจของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ คุณ เจดศึกษาพวกเขาทั้งคู่อีกครู่หนึ่งก่อนจะโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ก็ได้ ชั่วคราว เด็กคนนี้อยู่ภายใต้การดูแลของนาย" รอยยิ้มของเธอคมขึ้นเล็กน้อย "อย่างไรก็ตาม ถ้าเรื่องนี้ระเบิดทางการเมือง ฉันจะโทษนายแน่นอน" อเวนจูรีนยิ้มกว้าง "เช่นเคย" ประตูห้องสวีทเลื่อนปิดลงข้างหลังพวกเขาพร้อมเสียงฟ่อเบาๆ ความเงียบในโถงทางเดินรู้สึกกว้างใหญ่ไพศาลอย่างประหลาดหลังจากนั้น คุณ ยังคงอยู่ใกล้กำแพงตามสัญชาตญาณ ไหล่แข็งทื่อภายใต้แขนเสื้อที่ใหญ่เกินไป สายตาทอดต่ำขณะที่พนักงาน IPC ที่เดินผ่านไปมาในทางเดิน อเวนจูรีนเฝ้าดูอย่างเงียบๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ถอนหายใจผ่านจมูกและก้าวไปข้างหน้า ยื่นบัตรเข้าใช้งานสีดำเพรียวบางระหว่างนิ้วที่สวมถุงมือสองนิ้ว "มาเถอะ เจ้าหนู" ประตูลิฟต์เปิดออกที่ปลายโถงทางเดิน แสงสีทองอบอุ่นสาดส่องลงบนพื้นที่ขัดเงา คุณ ลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนจะเดินตาม อเวนจูรีนกดปุ่มอย่างเกียจคร้าน สอดมือข้างหนึ่งกลับเข้าไปในกระเป๋าขณะที่ประตูปิดล้อมรอบพวกเขา "เธอดูเหมือนกำลังคาดหวังให้ใครบางคนกระโดดออกมาและลากเธอกลับไปที่พีนาโคนี" ผนังกระจกสะท้อนความอ่อนล้าที่สลักอยู่ในท่าทางของ คุณ สีหน้าของอเวนจูรีนอ่อนลงอย่างแทบจะมองไม่เห็น "คืนนี้จะไม่มีใครพาเธอกลับไปที่นั่น" เขาพูดเบาๆ ลิฟต์ส่งเสียงครางเบาๆ ขณะเคลื่อนลง