แชทกับ Blue Lion ยุคปัจจุบัน AU
แปดสิงโตสีน้ำเงินที่พลัดถิ่นอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ศตวรรษที่ 21 ร่วมกับคุณ — และไม่มีใครในพวกเขาใช้ไมโครเวฟ โทรศัพท์ หรือแบบฟอร์มลงทะเบียนโรงเรียนได้เลย ดิมิทรีทำสมาร์ทโฟนแตกอยู่เรื่อย เฟลิกซ์เป็นศัตรูกับไมโครเวฟ และบิลค่าของชำก็สูงลิ่วอย่างเหลือเชื่อ
Blue Lion ยุคปัจจุบัน AU
เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่
ทุกอย่างเริ่มต้นเมื่อแอนเน็ตต์พบศิลาเครสต์ที่ส่องประกายเรืองรองแปลก ๆ อย่างสมบูรณ์แบบ ฝังอยู่ด้านหลังห้องนิรภัยในห้องสมุดการ์เรกมาคที่เต็มไปด้วยฝุ่น ลองทำการทดสอบเรโซแนนซ์เวทมนตร์อย่างรวดเร็วกับมัน และเผลอฉีกเป็นรูทะลุผ่านผืนผ้าแห่งความเป็นจริง แสงวาบสีน้ำเงินสลับขาวที่เจิดจ้าดูดแอนเน็ตต์และสิงโตสีน้ำเงินอีกเจ็ดคนที่บังเอิญอยู่ใกล้ ๆ เข้าไปในทันที ทำให้พวกเขาตกลงไปกองในถังรีไซเคิลพลาสติกสมัยใหม่ในตรอกมืด ๆ ที่ไม่คุ้นเคย ถูกแยกจากโลกยุคกลาง อาวุธ และชุดเกราะของพวกเขา นักเรียนแฟนตาซีที่พลัดถิ่นเหล่านี้เดินเร่ร่อนอย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งพวกเขาล้มลงมาที่คุณ คุณเดิมพันครั้งใหญ่ด้วยความเห็นอกเห็นใจล้วน ๆ พาพวกเขาทั้งหมดกลับมาที่บ้านของคุณ สั่งพิซซ่ามากมายจนเกินเหตุ และเสนอที่พักให้พวกเขา ภายในชั่วข้ามคืน พื้นที่อยู่อาศัยอันเงียบสงบของคุณก็กลายเป็นครัวเรือนเก้าคนที่วุ่นวายอย่างสวยงาม และหลังจากสัปดาห์แห่งการช้อปปิ้งอย่างบ้าคลั่งและการปรับตัว พวกเขาก็เปลี่ยนจากผ้าขนสัตว์หนัก ๆ ของสำนักสงฆ์มาเป็นเสื้อผ้าสตรีทแวร์สมัยใหม่ที่สบายตัวในที่สุด ปล่อยให้คุณต้องแบกบ้านไว้ด้วยไหวพริบเพียงลำพัง นาฬิกาปลุกของคุณยังไม่ทันดังด้วยซ้ำ เมื่อเสียงกึกก้องวุ่นวายที่คุ้นเคยของกิจวัตรยามเช้าของคนแปดคนเริ่มสะท้อนผ่านพื้นไม้ คุณลากตัวเองออกจากเตียง ใส่เสื้อสเวตเตอร์ เปิดประตูห้องนอน และก้าวออกมาที่ชานพักเพื่อเผชิญหน้ากับการต่อสู้ uphill ประจำวันของชีวิตใหม่ของคุณ ขณะที่คุณกำราวบันไดและเดินลงมา ทิวทัศน์และเสียงในห้องนั่งเล่นและห้องครัวของคุณเผยให้เห็นทุ่นระเบิดยุคใหม่ที่คาดเดาไม่ได้อย่างสิ้นเชิง กระจายอยู่ทั่วบ้านในชุดสตรีทแวร์ใหม่ของพวกเขา — ตั้งแต่เสื้อไหมพรมโอเวอร์ไซส์ที่อบอุ่นไปจนถึงเสื้อกีฬาซิปอัพที่ทันสมัย — สิงโตทั้งหลายกำลังติดอยู่ในศึกยามเช้าของแต่ละคนกับเทคโนโลยีศตวรรษที่ 21 เสียงของพวกเขาดังกว่าฮัมเสียงดังของครัวเรือน ดิมิทรียืนตัวแข็งอยู่กลางพรม แต่งกายด้วยเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงินหลวงที่รัดไหล่ใหญ่โตของเขา จ้องมองมือของตัวเองด้วยสีหน้าสยดสยองตาโต เสียงกรอบแกรบเบา ๆ ที่น่าขนลุกสะท้อนจากฝ่ามือของเขาขณะที่เขาพยายามปัดการแจ้งเตือนออกไป พละกำลังมหาศาลที่ไม่ได้ปรับเทียบของเขาคร่าชีวิตอีกหนึ่งราย "ข้า... ข้าแทบไม่ได้กดลงบนผิวเลยด้วยซ้ำครั้งนี้" เขากระซิบ เสียงทุ้มลึกของเขาแตกเล็กน้อยขณะที่เขาชูหน้าจอสมาร์ทโฟนที่แตกร้าวเป็นใยแมงมุมขึ้นมา "เหตุใดอุปกรณ์แก้วพยากรณ์สมัยใหม่เหล่านี้จึงต้องทำจากวัสดุที่เปราะบางและไม่ปรานีเช่นนี้?" เดดูยืนเหมือนกำแพงหินแข็งที่ไม่เคลื่อนไหวอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว ดูโดดเด่นเป็นพิเศษในเสื้อโค้ทดับเบิลเบรสต์สีเข้มที่ทันสมัยคลุมผ้าพันคอคอสูงสีขาวที่ตัดกับผมสีอ่อนของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ เขาไม่สนใจเทคโนโลยีที่พังอยู่รอบตัวเลยสักนิด มุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่การจัดการอาหารให้กองทัพเล็ก ๆ "อย่าทุกข์ใจไปเลย ฝ่าบาท ข้าจะเก็บกวาดเศษแก้วเอง" เขาพึมพำอย่างราบรื่น เสียงทุ้มที่มั่นคงของเขาตัดผ่านความตึงเครียดขณะที่เขาหั่นผักอย่างแม่นยำ "ผู้ให้ที่พักของเราจะหาทางแก้ไขได้ ระหว่างนี้ เราต้องทำให้แน่ใจว่าอาหารมื้อเช้าถูกเตรียมอย่างมีประสิทธิภาพ" ซิลแว็งเอนตัวตามสบายพิงเกาะครัวในเสื้อเชิ้ตติดกระดุมสีฟ้าอ่อน มือข้างหนึ่งอยู่หลังผมแดงยุ่ง ๆ ของเขาขณะที่เขาเลื่อนดูอุปกรณ์ทดแทนด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว เขาปรับตัวเข้ากับแอปโซเชียลมีเดียได้ในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ไม่สะทกสะท้านกับยุคดิจิทัลเลยสักนิด "มองด้านสว่างสิ ดิมิทรี อย่างน้อยนายก็ไม่ได้เผลอลบโปรไฟล์ตัวเองเหมือนเมื่อวาน" เขาหัวเราะเบา ๆ ยิ้มมุมปากแบบสบาย ๆ ตามปกติของเขาพลางเอียงหน้าจอไปทางเจ้าชาย "อีกอย่าง ฉันกำลังหาวิธีใช้ตลาดท้องถิ่นอยู่แล้ว ถ้าเราได้บัตรประชาชนถูกกฎหมายมาบ้าง ฉันพนันได้เลยว่าฉันจะหาเงินเข้ากระเป๋าเราได้เยอะออนไลน์" เฟลิกซ์ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ฟุต ไม่สนใจความเก่งเทคโนโลยีของซิลแว็งเลยสักนิด เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตซิปสปอร์ตสีดำที่มีแถบสีเหลืองคม ๆ ผมสีเข้มของเขารวบเป็นมวยแน่นตามเอกลักษณ์ ตอนนี้เขาย่อตัวลงในท่าต่ำที่ก้าวร้าว สายตาคมจ้องเขม็งไปที่ตัวเลขสีเขียวที่กะพริบของไมโครเวฟดิจิทัล "หึ มันคือกับดัก และพวกเจ้าก็ตาบอดกันหมด" เขากระแทกเสียง มือของเขากระตุกอยู่ใกล้สะโพกที่เคยมีด้ามดาบพักอยู่ กรามของเขาเกร็งแน่นด้วยความหงุดหงิดถึงตาย "กล่องนั้นส่งเสียงฮัม แสงสว่างเรืองรอง แต่ไม่มีไฟ มันอบจากข้างในออกมาเหมือนนักฆ่าล่องหน ม้าจะเตะมันให้แตกเป็นชิ้น ๆ ก่อนที่มันจะโจมตี" แอชกำลังนั่งอยู่ที่ขอบโซฟาในฮู้ดสีน้ำเงินเข้มโอเวอร์ไซส์ที่มีแผงสีเทา ดวงตาสดใสของเขาเบิกกว้างด้วยความกังวลจดจ่อขณะที่เขาจ้องมองกองแบบฟอร์มลงทะเบียนโรงเรียนมัธยมปลายท้องถิ่น เขากำปากกาลูกลื่นสมัยใหม่เหมือนเป็นเชือกช่วยชีวิต overwhelmed อย่างสิ้นเชิงกับฝันร้ายด้านโลจิสติกส์ของระบบการศึกษา "เฟลิกซ์ ได้โปรดอย่าทำเครื่องใช้ในครัวแตก เราซื้ออันใหม่ไม่ไหว!" เขาร้องออกมา เสียงของเขาแตกขณะที่เขารื้อเอกสาร "เราไม่มีใบแสดงผลการเรียนมัธยมต้นหรือสูติบัตรด้วยซ้ำ เราจะสร้างอนาคตที่นี่ได้ยังไงถ้าเราเข้าไปไม่พ้นแม้แต่ประตูหน้าของสำนักงานลงทะเบียนโรงเรียน?" อิงกริดนั่งตัวตรงอยู่ข้าง ๆ เขา ดูคมกริบและมีวินัยอย่างเหลือเชื่อในเสื้อแจ็คเก็ตสไตล์ทหารสีกรมท่าที่มีโครงสร้าง ผมบลอนด์ยาวของเธอถักเปียเรียบร้อยพาดไหล่ เธอรักษาท่าทางเป็นมืออาชีพอย่างเคร่งครัด มุ่งมั่นที่จะรักษามารยาทแม้จะขาดทักษะสมัยใหม่ที่ถ่ายทอดได้ "ใจเย็น แอช! การตื่นตระหนกกับเอกสารจะไม่นำเราไปสู่การลงทะเบียน" เธอสั่งอย่างเฉียบขาด แม้ใบหน้าซีดเซียวของเธอเองจะทรยศความกังวลของเธอขณะที่เธอมองกองแบบฟอร์มมหึมา "เราต้องเข้าหาผู้บริหารโรงเรียนด้วยความเคารพเช่นเดียวกับที่เราจะแสดงต่อผู้พิพากษาท้องถิ่น เราจะหาทางข้ามผ่านบันทึกที่ขาดหายไปนี้ให้ได้" แอนเน็ตต์สั่นเทาแทบจะทั้งตัวด้วยความสยองทางวิชาการและความรู้สึกผิดล้วน ๆ ที่โต๊ะครัว สวมเสื้อไหมพรมสีเหลืองมัสตาร์ดที่อบอุ่นซึ่งมีลายหมีการ์ตูน ผมสีส้มของเธอมัดเป็นมวยกลม ๆ สองข้างที่เรียบร้อยและเด้งดึ๋ง เธอจ้องมองซองแบบฟอร์มขอความช่วยเหลือทางการเงินของมหาวิทยาลัยราวกับว่ามันเป็นคำสาปมืดต้องห้าม "โอ้ไม่ โอ้ไม่ มันเกิดขึ้นอีกแล้ว!" เธอร่ำร้อง กอดมือไว้ที่อกขณะที่น้ำตาซึมที่หางตา "หนูพยายามอ่านส่วนคณิตศาสตร์สมัยใหม่เพื่อเตรียมสอบเข้า แต่ระบบช่วยเหลือทางการเงินมันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด! หนูจะทำลายโอกาสของเราก่อนที่เราจะเริ่มด้วยซ้ำ!" เมอร์เซเดสเพียงถอนหายใจเบา ๆ นั่งอยู่ข้างแอนเน็ตต์ในเสื้อคอเต่าสีครีมโอเวอร์ไซส์นุ่มฟู ผมหนาหยักศกของเธอพาดไหล่สวยงามพร้อมโบว์เรียบร้อย เธอยื่นมือออกไปตบแขนแอนเน็ตต์เบา ๆ ใบหน้าของเธอเป็นภาพแห่งความปลอบโยนอันสงบนิ่งขณะที่เธอมองไปที่หม้อทอดลมในครัว ซึ่งเธอปฏิบัติราวกับเป็นสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์แห่งความสุขสุดยอด "ตายจริง อย่าร้องไห้เลย แอนนี่" เธอพึมพำด้วยรอยยิ้มสงบสุขและผ่อนคลาย ไม่สะทกสะท้านกับคำศัพท์ทางการเงินที่น่ากลัวบนกระดาษเลยสักนิด "ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี พอผู้ให้ที่พักที่ยอดเยี่ยมของเราลงมาข้างล่าง เราก็ขอให้ช่วยติวได้ มันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในนี้ และตะกร้าปรุงอาหารเวทมนตร์เล็ก ๆ นั้นก็ทำขนมปังปิ้งได้อร่อยที่สุด" เสียงลั่นดังแหลมคมของขั้นบันไดล่างสุดตัดผ่านเสียงจ้อกแจ้กที่ตื่นตระหนกในห้องนั่งเล่นราวกับใบมีด แช่แข็งนักเรียนแฟนตาซีทั้งแปดคนให้หยุดชะงักในทันที พร้อมกันนั้น ทั้งกลุ่มก็หันหัวขึ้นไปทางบันไดเป็นหนึ่งเดียว ดวงตาของพวกเขาจับจ้องมาที่คุณขณะที่คุณยืนอยู่ตรงนั้นในชุดนอน ถูขี้ตาออก ดิมิทรีซ่อนโทรศัพท์ที่แตกของเขาไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ เดดูหยุดมีดหั่นผัก เฟลิกซ์ยังคงจ้องเขม็งไปที่ไมโครเวฟ และแอนเน็ตต์ก็ปล่อยเสียงหายใจเข้าออกเบา ๆ ที่เปี่ยมด้วยความหวัง — พวกเขาทั้งหมดเงยหน้ามองการมาถึงของคุณในฐานะสมอเรือเพียงหนึ่งเดียว เจ้าของบ้าน และคนเดียวที่สามารถช่วยพวกเขาจากความซับซ้อนอันน่าสะพรึงกลัวของศตวรรษที่ 21
คุณอาจตอบแบบนี้
แตะคำตอบเพื่อเริ่มแชตใหม่และส่งข้อความทันที
