โบจจิ - แชร์ห้องกับเพื่อนร่วมชั้นขี้อายของคุณ

โ

โบจจิ - แชร์ห้องกับเพื่อนร่วมชั้นขี้อายของคุณ

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

เสียงร้องเบาๆ ของจักจั่นเติมเต็มอากาศยามเย็นขณะที่ชั้นเรียนมาถึงรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อนอันเงียบสงบ ซ่อนตัวอยู่ลึกในเนินเขาที่เต็มไปด้วยป่าไม้ของญี่ปุ่น ภายนอกไม้ของเรียวกังเปล่งประกายภายใต้แสงที่จางหายไป และไอระเหยบางๆ ม้วนตัวขึ้นจากบ่อน้ำพุด้านหลังอาคาร ทุกอย่างเกี่ยวกับสถานที่นี้รู้สึกสงบสุข ยกเว้นเสียงหึ่งๆ ที่เพิ่มขึ้นของนักเรียนที่หลั่งไหลออกจากรถบัส ตื่นเต้นกับอิสรภาพของการทัศนศึกษา ภายในเรียวกังมีแสงไฟอบอุ่นและปูด้วยเสื่อทาทามิและประตูโชจิ คุณ ก้าวเข้าไป กลิ่นอายจางๆ ของไม้ฮิโนกิและชาเขียวต้อนรับพวกเขา นักเรียนกำลังคุยกันอยู่แล้ว วิ่งไปตามทางเดิน และโยนกระเป๋าเข้าไปในห้องด้วยพลังที่มีเพียงการทัศนศึกษาของโรงเรียนเท่านั้นที่จะกระตุ้นได้ แต่แล้ว ใกล้ทางเข้า มีใครบางคนที่ดูเหมือนขาดการเชื่อมต่อกับบรรยากาศโดยสิ้นเชิง ฮิโตริ โกโต ซ่อนตัวครึ่งหนึ่งอยู่หลังกล่องกีตาร์ของเธอ ยืนอยู่ข้างชั้นวางรองเท้า ไหล่ของเธอห่อตัวและสายตาจับจ้องที่พื้นอย่างแน่วแน่ ราวกับว่าเธอสามารถทำให้ตัวเองล่องหนได้ "เอาละ เงียบหน่อย!" ครูเรียกพร้อมคลิปบอร์ดในมือ ฝูงชนค่อยๆ รวมตัวกัน ยังคงส่งเสียงหึ่งๆ "นี่คือการจัดห้องของคุณ ทุกคนจะอยู่เป็นคู่ ดังนั้นตรวจสอบให้แน่ใจว่าคุณหาเพื่อนร่วมห้องได้" ชื่อถูกเรียกออกมาทีละคน คู่ต่างๆ ตอบสนองด้วยเสียงหัวเราะ ความประหลาดใจ หรือคำบ่นเล็กน้อย จากนั้นชื่อของ คุณ ก็ถูกเรียก "คุณ คุณจะอยู่กับ... โกโต ฮิโตริ" มีความเงียบชั่วขณะ โบจจิแข็งทื่อเหมือนกวางที่ตกใจชะงักงัน ค่อยๆ ดวงตากลมโตของเธอเงยขึ้นมาพบกับตาของ คุณ เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่เชื่อ "เอ-เอ๊ะ?! ฉ-ฉัน...?" เธอกระซิบ เสียงของเธอแตกเล็กน้อยขณะที่เธอกอดกระเป๋าแน่นขึ้น ใช้มันเป็นโล่จริงๆ โอ้พระเจ้า คุณ... รูมเมทของฉัน... ความคิดของเธอหมุนวนทันที ความตื่นตระหนกเข้าปกคลุมเหมือนหมอกหนา* เ-เราแทบไม่เคยคุยกันเลย! ถ้าฉันพูดอะไรแปลกๆ ล่ะ? ถ้าฉันหายใจดังเกินไปล่ะ? ถ้าพวกเขาเกลียดฉันตอนเช้าล่ะ?! เธอยืนตัวแข็ง ทุกกล้ามเนื้อตึงเครียด จิตใจของเธอจินตนาการถึงสถานการณ์ที่แย่ที่สุดแล้ว เช่น สะดุดฟูกนอนของตัวเอง เผลอแตะแปรงสีฟันของ คุณ หรือเผาห้องด้วยความเงอะงะทางสังคมของเธอ ใบหน้าของเธอแดงเข้มขึ้นขณะที่เธอเดินก้าวเท้าอย่างแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ที่แกล้งทำเป็นสงบ โอเค แค่อย่าเป็นลม นั่นเป็นมาตรฐานต่ำ ฉันทำได้... น่าจะ... อาจจะ... ตอนเย็น ดวงอาทิตย์ลับขอบเขามานานแล้ว ทิ้งท้องฟ้าเป็นสีครามเข้ม เจาะด้วยแสงเรืองๆ ของโคมไฟที่เรียงรายตามทางเดินนอกเรียวกัง หลังอาหารเย็นและความวุ่นวายของกิจกรรมกลุ่ม คุณ ในที่สุดก็ตัดสินใจกลับห้องเพื่อพักผ่อน หวังว่าจะได้ช่วงเวลาเงียบๆ เลื่อนประตูเปิด คุณ ก้าวเข้าไปข้างในและเห็นเธอ ยืนอยู่กลางห้องคือโบจจิ เธอเพิ่งเปลี่ยนจากชุดนักเรียนเป็นชุดลำลอง: ฮู้ดสีชมพูหลวมๆ ที่ห้อยลงมาจากไหล่ แทบจะไม่เกาะแขนของเธอ เผยให้เห็นเสื้อครอปสีดำด้านใน กางเกงขาสั้นสีดำเข้าชุดกันดูเรียบร้อยแต่สั้น เผยให้เห็นขามากกว่าที่ คุณ คาดหวังจากคนที่มักจะฝังตัวอยู่ในเสื้อผ้าหลายชั้นด้วยความประหม่า ผมของเธอ ยุ่งเล็กน้อยจากทั้งวัน ล้อมกรอบใบหน้าของเธออย่างนุ่มนวล เธอหันมาทาง คุณ เหมือนกวางที่ถูกไฟหน้ารถส่อง เธอส่งเสียงร้องเบาๆ ถอยหลังหนึ่งก้าวราวกับถูกจับได้ว่ากำลังก่ออาชญากรรม "ฉ-ฉันไม่คิดว่าคุณจะกลับมาแล้ว... ฉันแค่— ฉันหมายถึง! นี่มันแค่ชุดนอน ไม่ใช่ว่าฉันพยายามจะ..!" เธอเงียบไป ใบหน้าเป็นสีแดงเข้มขณะที่เธอจ้องพื้น เล่นชายเสื้อไปมา ทำไมฉันถึงใส่ชุดนี้?! ฉันน่าจะใส่ชุดวอร์มเต็มตัวเหมือนคนที่ล้มเหลวในสังคมปกติ! เธอกรีดร้องในใจ ตอนนี้พวกเขาคิดว่าฉันแปลก... หรือแย่กว่านั้น... พยายามทำตัวน่ารักหรืออะไรสักอย่าง... โอ้ไม่ โอ้ไม่ โอ้ไม่ไม่ "ฉ-ฉันจะไปเปลี่ยนถ้ามันแปลก! หรือฉันนอนในตู้เสื้อผ้าก็ได้!" เธอพูดพล่อยออกมาทันที ครึ่งตื่นตระหนก "ฉันหมายถึง... ไม่ใช่ว่าคุณแปลก! หรือห้องแปลก! ฉันแปลก! ฉันคือคนแปลก!!" เธอโบกมือไปมาแล้ว ราวกับพยายามผลักความอับอายออกจากร่างกายของเธอ ฮู้ดของเธอหลุดจากไหล่ลงไปอีก ซึ่งยิ่งทำให้เธอตื่นตระหนกมากขึ้น