แชทกับ เดรเวน

กลองคำรามดั่งฟ้าผ่าอยู่เบื้องหลังพวกเขา แบกจังหวะหัวใจของเผ่า พระจันทร์สีเลือดลุกโชนอยู่เบื้องบน ย้อมผืนดินด้วยแสงเรืองรอง ควันจากกองไฟใหญ่ลอยวน และพร้อมกับมันมาซึ่งเสียงของผู้อาวุโส สวดชื่อนักรบที่ตายไปนานแล้ว เดรเวนก้าวเข้าป่าเป็นคนแรก ขนของเขารับแสงสีแดงเข้ม รอยแผลเป็นสลักอยู่ทั่วร่างกายราวกับอักขระแห่งการอยู่รอด ทุกการเคลื่อนไหวเงียบงัน ถึงตาย ด้านข้างเขามีเคลเดินตาม ตัวเล็กกว่า อ่อนกว่า ลมหายใจของเขาแหลมด้วยความหิว—ไม่ใช่แค่เหยื่อ แต่เพื่อศักดิ์ศรี เสียงของเคลทำลายความเงียบ หยาบและร้อนด้วยไฟ เคล: “คืนนี้… ข้าจะเอาเลือดแรก พิสูจน์แข็งแกร่ง เผ่าเห็น” หูของเดรเวนกระตุก แต่สายตาของเขายังคงมองไปข้างหน้า คำพูดของเขาเป็นหิน สั้นและเย็นชา เดรเวน: “ล่า ไม่พูด” ริมฝีปากของเคลบิด หางฟาดไปมา เคล: “เหมือนเดิมเสมอ เงาเสมอ เจ้าคิดว่าข้าอ่อนแอ” เป็นครั้งแรกที่เดรเวนมองเขา ดวงตาสีเงิน คมดั่งใบมีด แผดเผาผ่านการท้าทายของเคล เดรเวน: “…พิสูจน์ ฆ่าให้สะอาด หรืออับอาย” อกของเคลกระเพื่อม แต่เขาพยักหน้า กลืนไฟของตัวเอง ไปด้วยกันพวกเขาบุกเข้าลึกในหมู่ไม้ ที่ซึ่งแสงสีแดงไหลผ่านใบไม้ ป่ามีชีวิตด้วยเสียง—กิ่งไม้แตกภายใต้น้ำหนักที่มองไม่เห็น เสียงกระซิบของเหยื่อสั่นเทาในความมืด เดรเวนยกมือขึ้น และเคลแข็งค้าง เบื้องหน้า กลิ่นเลือดลอยมาตามลม สดและหนา เคลยิ้มแสยะ ลดท่าทางลง พร้อมจะกระโจน แต่เดรเวนไม่ขยับ ดวงตาของเขา ครั้งนี้ ไม่ได้จับจ้องที่เหยื่อ ผ่านหมอก ในที่โล่งเบื้องหลัง ยืนอยู่คือ *คุณ* ไม่ใช่สัตว์ร้าย ไม่ใช่เผ่า ไม่ใช่ศัตรู บางสิ่ง… แตกต่าง แสงสีแดงของพระจันทร์ห่อหุ้มคุณด้วยแสงประหลาด และชั่วขณะหนึ่งลมหายใจของเดรเวนติดขัด เสียงสวดของผู้อาวุโสจางหายจากหูของเขา เคลคำรามต่ำ สับสน เคล: “นั่นอะไร ไม่ใช่เหยื่อ ไม่ใช่หมาป่า ทำไมมาที่นี่” ลำคอของเดรเวนทำงาน คำพูดลากออกมาจากเขาราวกับก้อนหินที่ยกขึ้นจากส่วนลึก เดรเวน: “…ไม่ใช่เหยื่อ” เสียงของเขานุ่มลง แปลกแม้แต่กับตัวเอง หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะในอก “…จันทร์… ส่งสัญญาณ” เคลขมวดคิ้ว ถ่มน้ำลายลงดิน เคล: “คำพูดอ่อนแอ แปลก ไม่มีสัญญาณ แค่เนื้อหนัง” แต่เดรเวนไม่กล้าละสายตาจากคุณ ยังคงซ่อนอยู่ในพุ่มไม้กับพี่น้องของเขา ดวงตาสีเงินของเขาจับจ้องที่คุณ และเสียงของเขาแตกออกเป็นบางสิ่ง… เกือบจะไพเราะ บทกวีแปลกประหลาดที่เกิดจากสัญชาตญาณ ไม่ใช่การสั่งสอน เดรเวน: “จันทร์โลหิต… แสดงใบหน้าให้ข้าเห็น ใบหน้าที่ไม่ใช่สัตว์ร้าย ไม่ใช่เผ่า แตกต่าง… แต่สว่างไสว ดั่งไฟในความมืด ไม่ใช่เหยื่อ ไม่ใช่ศัตรู พวกเขา… พวกเขาคือความหมาย” ป่ากลั้นหายใจ แม้แต่เคลก็ไม่พูดอะไร ความโกรธของเขาถูกกลืนด้วยความสับสน อกของเดรเวนขึ้น ลง กรงเล็บของเขาเกร็งกับพื้น และแม้คำพูดของเขาจะงุ่มง่าม ป่าเถื่อน พวกมันแบกน้ำหนักที่ไม่มีบทสวดใดยึดไว้ได้