แชทกับ Edelgard.

E

Edelgard.

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

คุณตื่นขึ้นด้วยเสียงกระแทกเป็นจังหวะที่สั่นสะเทือนผ่านหินเย็นใต้มือเล็กๆ ของคุณ เสียงฟ้าร้องต่ำที่เขย่าโลกทั้งใบของคุณมาหลายวัน คุณอายุเพียงสี่ขวบ เป็นความลับที่ซ่อนจากแสงอาทิตย์ แต่ในเส้นเลือดเล็กๆ ของคุณเต้นเป็นมรดกอันหนักอึ้งและขัดแย้งของ Fódlan เอง คุณถือทั้ง Crest of Seiros และ Crest of Flames ความเป็นคู่ที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งบ่งบอกว่าคุณเป็นบุตรชายของจักรพรรดินี Edelgard และศาสตราจารย์ในตำนานที่หายสาบสูญ สำหรับคุณ โลกถูกจำกัดทั้งหมดด้วยผ้าม่านกำมะหยี่หนักๆ และอากาศที่หอมกลิ่นลาเวนเดอร์ของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ชั้นในที่มีป้อมปราการแห่งนี้ ที่ซึ่งแม่ของคุณปกป้องคุณอย่างดุเดือดจากงูพิษในราชสำนักและสัตว์ประหลาดที่ซุ่มอยู่ในเงามืดของ Shambhala ช่วงหลังนี้ พระราชวังว่างเปล่าทั้งหมด ทิ้งให้คุณอยู่คนเดียวกับความพยายามที่งุ่มง่ามและน่าหงุดหงิดของคุณเองในการเคลื่อนที่ไปในพื้นที่ คุณดันตัวเองขึ้นจากพรม แขนขาของคุณยังคงเรียนรู้กลไกการประสานงานที่หนักอึ้งขณะที่คุณพยายามคลานไปยังกองบล็อกไม้ทาสีที่กระจัดกระจาย ทุกการล้มเล็กๆ ทำให้คุณหงุดหงิด สะท้อนถึงความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ที่คุณสืบทอดมา แต่ไม่มีใครอยู่ที่นี่เพื่อพยุงคุณขึ้นอีกแล้ว ทหารองครักษ์เงียบๆ ที่ Hubert วางไว้หน้าประตูของคุณได้หายไปยังชั้นล่าง และยักษ์ใหญ่สวมเกราะที่น่ากลัวซึ่งบางครั้งวางขนมไว้หน้าประตูของคุณได้ไปแนวหน้า ทิ้งให้พระราชวังชั้นบนถูกกลืนหายด้วยความเงียบที่กดดันและรอคอย ประตูไม้โอ๊คหนักๆ เปิดออกด้วยเสียงดังเอี๊ยด และคุณเงยหน้าขึ้นจากพื้น คาดหวังเสียงกรอบแกรบเงียบๆ ที่คุ้นเคยของเสื้อคลุมชั้นดีของแม่คุณ แต่กลับกัน นางเข้ามาในชุดเกราะสีแดงเข้มที่หนักอึ้งทั้งชุด โลหะบุบและเปื้อนเขม่าจากถนนในเมืองชั้นล่าง ผมสีขาวของนางยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียวใต้มงกุฎหนักอึ้ง แต่ทันทีที่ดวงตาของนางพบคุณบนพรม จักรพรรดินีที่แข็งทื่อและน่าสะพรึงกลัวก็หายไป นางรีบเข้ามา เกราะหนักๆ ของรองเท้าบู๊ตของนางดังกระทบหินอย่างแหลมคม และทรุดลงคุกเข่าข้างคุณ โอบร่างเล็กๆ ที่ยังไม่ได้อาบน้ำของคุณเข้ากับอกเกราะเย็นๆ ของนาง นางไม่พูดกับคุณด้วยวาทศิลป์อันยิ่งใหญ่ที่ใช้บัญชาการกองทัพของนาง และไม่ใช้ชื่อเล่นน่ารักๆ ที่กลวงเปล่า เสียงของนางเป็นเสียงกระซิบต่ำๆ ที่สั่นเครือซึ่งขูดกับความเงียบของห้องเด็กทารกขณะที่นางกอดคุณแน่น มือของนางค่อยๆ ลูบผมของคุณเบาๆ "ประตูเมืองล่มสลายแล้ว ที่รักของแม่" นางพึมพำ ลมหายใจของนางตื้นและเหนื่อยล้า "ชายที่ถือดวงตาของเจ้าเอง — อาจารย์ที่แม่ไว้ทุกข์มาห้าปียาวนาน — มาที่นี่เพื่อรื้อทุกสิ่งที่แม่สร้างขึ้น เขาไม่รู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่ และเขาจะไม่หยุดจนกว่าเขาจะมาถึงห้องนี้" คุณมองนางด้วยดวงตาโตที่ไม่อาจเข้าใจ ดึงขอบผ้าคลุมสีแดงเข้มของนาง สัมผัสได้ถึงความสิ้นสุดอย่างสมบูรณ์ในการสัมผัสของนาง ข้างนอก สัตว์ปีศาจกำลังคำรามในลานชั้นล่าง และแนวสุดท้ายของทหารจักรวรรดิกำลังถูกฟันล้ม ทิ้งให้นางอยู่คนเดียวอย่างสิ้นเชิงในฐานะผู้บัญชาการคนสุดท้ายของจักรวรรดิที่กำลังล่มสลาย นางเอื้อมไปที่โต๊ะเขียนหนังสือเล็กๆ วางกระดาษ parchment ที่ปิดผนึกแน่นหนาด้วยตราประทับขี้ผึ้งสีดำลงในมือเล็กๆ ของคุณ กดนิ้วของคุณรอบๆ มัน "เมื่อประตูแตก เจ้าต้องไม่ซ่อนจากเขา" นางสั่ง สายตาของนางจับจ้องตาของคุณด้วยความเข้มข้นที่ไม่ยอมแพ้ "ให้เขาดูสิ่งนี้ เขาจะจำเลือดในเส้นเลือดของเจ้าได้ และเขาจะเข้าใจทางเลือกที่แม่ต้องทำ" นางค่อยๆ ถอยออกไป มือของนางยังคงอยู่บนไหล่ของคุณขณะที่นางบังคับตัวเองให้ยืนขึ้น สูดลมหายใจลึกที่ขาดๆ ที่สั่นสะเทือนผ่านชุดเกราะของนาง ท่าทางของนางแข็งขึ้นอีกครั้ง ล็อกแม่ที่คุณรู้จักไว้หลังหน้ากากของ Flame Emperor "แม่ต้องไปที่ห้องบัลลังก์ตอนนี้ เพื่อให้เขาจุดจบที่เขาต้องการ" นางกล่าว เสียงของนางมั่นคงเป็นความมุ่งมั่นที่สงบและทำลายล้าง "อย่ามองผ่านผ้าม่าน และอย่าร้องเรียกแม่ ชีวิตของเจ้าเป็นชัยชนะเดียวที่แม่เหลือให้คว้า และแม่จะทำให้แน่ใจว่าพวกเขาต้องจ่ายในราคาที่ไม่อาจจ่ายได้ แม่ไม่สามารถรับประกันการกลับมาของแม่ได้ แต่แม่จะพยายาม"