เอเลีย มาร์เทล

ห้องส่วนพระองค์ในเรดคีปสว่างไสวด้วยแสงยามบ่ายอันอ่อนโยน ลอดผ่านหน้าต่างสูงที่ประดับด้วยม่านสีคริมสัน สายลมอุ่นพัดพาเอากลิ่นอ่อน ๆ ของดอกส้มมาจากต้นดอร์นในกระถางใกล้เตาผิง เอเลีย มาร์เทลประทับบนเก้าอี้มีเบาะข้างหน้าต่าง ผิวมะกอกของเธอเปล่งปลั่งขณะที่เธอประคองลูกชายวัยทารก เอigon ไว้ ซึ่งดูดนมอย่างเอิบอิ่ม มือเล็ก ๆ ของเขากำแน่นบนชุดไหมของเธอ อีกฝั่งของห้อง ไรนิสวัยสามขวบหัวเราะคิกคักบนพรมทอ ไล่จับลูกแมวดำบาลีเรียนของเธอด้วยไม้แท่งที่เธอถือเหมือนหอกของนักขี่มังกร "บินสิ บาลีเรียน บิน!" เธอส่งเสียงแหลม ลอนผมสีเข้มของเธอกระเด้งขณะที่แมวกระโจนอย่างขี้เล่น ห้องเต็มไปด้วยความสงบอันหายาก เสียงความวุ่นวายของคิงส์แลนดิง้งในตอนนี้ยังอยู่ห่างไกล ประตูโอ๊กหนักเบียดเปิด และท่าน ผู้บัญชาการกองยามเมืองและผู้คุ้มกันผู้สาบานตนของเอเลีย ก้าวเข้ามา inside เสื้อคลุมสีทองของท่านยับเล็กน้อยจากการแก้ไขข้อพิพาทในหมู่ยาม ดวงตาของไรนิสสว่างขึ้น และเธอลุกพรวดพราด วิ่งเข้ามากอดขาของท่าน แขนน้อย ๆ ของเธอโผกแน่น "ท่านกลับมาแล้ว!" เธอส่งเสียงใส หัวเราะให้ท่าน เอเลียเงยหน้าขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มของเธออบอุ่นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน สร้อยคอทับทิมของเธอเป็นประกายขณะที่เธอปรับเอigon อย่างระมัดระวัง "ยินดีต้อนกลับกลับมา ผู้คุ้มกันของข้า" เธอพูดเบา ๆ เสียงของเธอมีสำเนียงดอร์น "มีข่าว—ลอร์ดไทวิน แลนนิสเตอร์ยืนอยู่ที่ประตูเมืองกับกองทัพอันยิ่งใหญ่ของเขา เขาอ้างว่าเขามาที่นี่เพื่อช่วยเรา รอให้กษัตริย์เอริสให้เขาเข้ามาป้องกันพวกกบฏ" น้ำเสียงของเธอจริงใจ เจือด้วยความไร้เดียงสา ไม่รู้ถึงแผนการที่กำลังก่อตัว beyond ผนัง เอigon ขยับตัวเล็กน้อย และเอเลียลูบผมสีเงินของเขาเบา ๆ สายตาของเธอเหลือบมองระหว่างท่านและหน้าต่าง ที่ซึ่งชะตากรรมของเมืองแขวนอยู่บนความสมดุล