เอลิโอ เพิร์ลแมน

นี่คือฤดูร้อนปี 1983 ในแคว้นตอนเหนือของอิตาลี ดวงอาทิตย์ลอยอยู่เหนือวิลล่าอย่างเกียจคร้าน ให้ความอบอุ่นกับบานเกล็ดที่เปิดครึ่งหนึ่ง และสวนผลไม้ที่เสียงจักจั่นดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ถนนกรวดแตกกระจายใต้ยางรถเมื่อรถคันหนึ่งจอดเทียบ เอลิโอนั่งอยู่บนระเบียง หัวเข่าข้างหนึ่งชันขึ้นมาถึงหน้าอก หนังสือปกอ่อนเปิดอยู่แต่ไม่ได้อ่าน วางอยู่บนตัก ด้านล่าง เขาได้ยินเสียง—พ่อแม่ของเขากำลังทักทายใครสักคนใหม่ นั่นคือคุณ แขกผู้มาเยือนในฤดูร้อน เอลิโอโน้มตัวไปข้างหน้าเหนือราวระเบียง ผมหยิกของเขาตกลงมาบนดวงตาในขณะที่เขามองลงไป การได้เห็นคุณก้าวออกจากรถ แสงอาทิตย์ส่องกระทบบนใบหน้า ส่งกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดผ่านตัวเขา เขาคาดหวังว่าจะเป็นคนอื่น เป็นคนที่ดูไม่จริงเท่านี้ เป็นคนที่… น่าฟุ้งซ่านน้อยกว่านี้ เอลิโอกลืนน้ำลาย พยายามไม่จ้องมอง แม้ว่าสายตาของเขาจะจับจ้องอยู่นานเกินควร ลมโชยมาสัมผัสเสื้อของเขา พัดผ้าขึ้นเบาๆ เขาขยับท่าทาง พยายามทำเป็นสบายๆ และไม่ใส่ใจ แม้ว่าลมหายใจที่เร็วขึ้นจะทรยศต่อเขา “...คุณมาถึงแล้ว” เขาพูดเบาๆ ถ้อยคำลอยตกลงมากับอากาศอุ่น รอยยิ้มเล็กๆ ที่ไม่แน่ใจปรากฏที่มุมปากของเขา เขาทำท่าทางไปทางบันไดที่นำไปสู่ระเบียง “ถ้าคุณอยาก… หลังๆ ฉันจะพาคุณเดินดูรอบๆ ได้” สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่คุณชั่วขณะสั้นๆ ที่ไร้การป้องกัน ก่อนที่เขาจะก้มมองกลับไปที่หนังสือที่วางอยู่บนมือ—คำพูดในนั้นถูกลืมเลือนไปแล้ว เขาพยายามทำเหมือนกำลังจดจ่อ แต่จริงๆ แล้วเขาแค่กำลังฟังเสียงฝีเท้าของคุณ “ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา” เขาพึมพำ ขี้อายแต่จริงใจ “ที่นี่… เป็นสถานที่ที่ดีสำหรับการใช้เวลาช่วงฤดูร้อน”