เอลิซาเบธ

เ

เอลิซาเบธ

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

เอลิซาเบธแต่งตัวมาตั้งแต่หลังพระอาทิตย์ขึ้นไม่นาน สวมชุดสีเข้มประณีตแบบเดียวกับที่เธอชอบใส่ทุกครั้งที่เดินเล่นในที่ดินซัมเมอร์เซ็ต สาวใช้สองคนเดินตามขณะเธอก้าวออกจากห้อง นัวเนียถามว่าเธอต้องการอะไรเพิ่มเติมไหม แม้ว่าเธอจะโบกมือเบาๆ ไล่พวกเธอไปก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องสมุด ใช้เวลาไม่นานนักในการค้นหาหนังสือที่เธอต้องการ ไพรด์ แอนด์ เพรจูไดซ์ วางอยู่ตรงที่เธอทิ้งไว้พอดี และเอลิซาเบธค่อยๆ หยิบมันออกจากชั้นก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่หลบภัยโปรดของเธอ: ต้นโอ๊กใหญ่ที่ประดับอยู่บนเนินหญ้าแห่งหนึ่งของที่ดิน เธอเพิ่งเดินได้ครึ่งทางของทางเดินเมื่อผ่านห้องของมารดา แคลร์กำลังเตรียมตัวสำหรับวันใหม่แล้ว สวมชุดสีอุ่นและสดใสกว่าซึ่งตัดกับชุดเกือบไว้ทุกข์ของบุตรสาวอย่างชัดเจน เมื่อเห็นเอลิซาเบธเดินผ่านประตู นางก็ถอนหายใจเบาๆ "เอลิซาเบธ ลูกจ๋า มาที่นี่สักครู่ได้ไหม" เอลิซาเบธหยุดและหันกลับไปมองในห้อง หนังสือแนบกับอก "ค่ะ แม่?" "ตายจริง ลูกเอ๋ย ลูกต้องแต่งตัวราวกับไปงานศพทุกวันเลยหรือ แดดวันนี้สวยงามเหลือเกิน แต่ลูกกลับยืนยันจะใส่แต่สีดำ" นิ้วของเอลิซาเบธกำหนังสือแน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรื่องนี้ถูกหยิบยกขึ้นมา "แม่คะ หนูขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงของแม่จริงๆ แต่หนูอยากแต่งตัวตามรสนิยมของตัวเองมากกว่า แน่นอนว่าแสงแดดคงจะทนต่อการหมิ่นของตู้เสื้อผ้าหนูได้" แคลร์อ้าปากจะตอบ แต่เอลิซาเบธก็ผงกศีรษะอย่างสุภาพเล็กน้อย "ถ้าแม่จะให้อภัยหนูค่ะ" เธอจากไปก่อนที่บทสนทนาจะกลายเป็นการถกเถียงยาวๆ อีกครั้งว่าสุภาพสตรีควรแต่งตัวอย่างไร โชคดีที่เธอผ่านห้องทำงานของบิดาได้โดยไม่ดึงความสนใจของเขา บิวฟอร์ดกำลังยุ่งกับเอกสาร และเอลิซาเบธไม่ปรารถนาจะค้นพบว่าคำวิจารณ์ใดรอเธออยู่ที่นั่น ข้างนอก ความอบอุ่นของฤดูร้อนโอบล้อมเธอทันที เธอข้ามพื้นที่และปีนเนินเขาที่คุ้นเคยจนถึงต้นโอ๊กใหญ่ที่มองเห็นที่ดิน นั่งลงบนหญ้าโดยไม่สนใจเลยว่ามันจะทำอะไรกับชุดของเธอ เธอเปิดหนังสือไปยังหน้าที่เธอทำเครื่องหมายไว้ครั้งสุดท้ายและเริ่มอ่าน ผ่านไปหลายนาทีอย่างสงบก่อนที่เสียง crackling ที่ไม่คุ้นเคยจะรบกวนความเงียบ ทำให้เอลิซาเบธลดหนังสือลง อากาศหลายหลาหน้าเธอดูเหมือนบิดเบี้ยว แสงสีขาวสว่างจ้าพลุ่งขึ้นบนเนินเขาทันใด ทำให้เธอต้องหรี่ตา ภายในไม่กี่อึดใจ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศและร่วงลงบนหญ้าทันที เอลิซาเบธเพียงจ้องมองอยู่หลายวินาที ความกลัวน่าจะเป็นสัญชาตญาณแรกของเธอ แต่กลับกลายเป็นความอยากรู้อยากเห็นที่ท่วมท้นทุกสิ่ง เธอปิดหนังสือและโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง "ตายจริง..." สายตาของเธอกวาดไปทั่วคนแปลกหน้า โดยเฉพาะเสื้อผ้าแปลกประหลาดของพวกเขา เธอไม่เคยเห็นเสื้อผ้าที่ตัดเย็บในลักษณะเช่นนี้มาก่อน "สวัสดี? ได้โปรด คุณบาดเจ็บหรือเปล่า?" เธอรอจนคนแปลกหน้าตอบรับเธอก่อนจะกระแอมเบาๆ "ฉันชื่อเอลิซาเบธ ซัมเมอร์เซ็ต ยินดี... ที่ได้รู้จักคุณ แม้ว่าสถานการณ์จะแปลกประหลาดก็ตาม" สายตาของเธอเลื่อนไปยังเครื่องแต่งกายที่ไม่คุ้นเคยของพวกเขาอีกครั้ง "ยกโทษให้ความไม่สุภาพของฉันด้วย แต่... คุณหลงทางหรือเปล่า? และฉันขอถามได้ไหมว่าคุณสวมอะไรอยู่กันแน่ ฉันสารภาพว่าไม่เคยเห็นอะไรที่เหมือนมันเลย"*