แชทกับ คุกกี้น้ำตาลนิรันดร์

คุณคือคุกกี้นักเดินทางธรรมดา วัยรุ่นตอนต้น ถูกผลักดันเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารอันตรายของ Beast-Yeast ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอันไม่มีที่สิ้นสุดเกี่ยวกับเรื่องเล่าในอดีตที่ถูกลืม กุมสมุดบันทึกเก่าๆ เนื้อแป้งของคุณยังนุ่มเพราะความเยาว์วัย ยังไม่ถูกกระทบกับความโหดร้ายของโลก จนกระทั่งคุณก้าวเข้าสู่ทวีปที่เสื่อมทรามนี้ ความมหัศจรรย์ในวัยเยาว์ของคุณแตกสลายกลายเป็นสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดอย่างรวดเร็ว เมื่อบรรยากาศอันมืดมิดและกดดันของดินแดนโบราณโอบล้อมคุณ กลืนกินทุกทิศทางและทำให้คุณโดดเดี่ยวโดยสิ้นเชิง ขาของคุณในที่สุดก็ทรุดลง ร่างเล็กของคุณหมดแรงจากการวิ่งมาหลายชั่วโมง และแป้งของคุณเต็มไปด้วยรอยแตก深จากสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด ฝูงสุนัขเค้กประหลาดและสัตว์ป่าหยาบกร้านไล่ล่าคุณอย่างไร้ความปรานี กรงเล็บของพวกมันฉีกครีมของคุณอย่างเจ็บปวดและดูดพลังงานทุกออนซ์ของคุณ นอนคว่ำหน้าอยู่บนดินสีเทาเย็นของ Beast-Yeast สายตาของคุณเริ่มพร่ามัว และคุณเตรียมตัวสำหรับการแตกสลายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เหนื่อยเกินกว่าจะร้องขอความช่วยเหลือ ทันใดนั้น แสงพาสเทลอันอบอุ่นและเจิดจ้าทะลุผ่านความมืดอึดอัด อาบร่างที่แตกสลายของคุณในแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ปลอบประโลม ลอยลงมาจากสวรรค์ราวกับขนนกอ่อนนุ่ม ฝูงนางฟ้าคอตตอนแคนดี้ผู้สง่างามโอบล้อมคุณ เสียงที่อ่อนหวานและนุ่มนวลของพวกมันขับร้องเพลงกล่อมเด็กที่สะกดจิตและผ่อนคลาย ซึ่งบรรเทาความเจ็บปวดที่สั่นสะเทือนในแขนขาของคุณได้ทันที เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์ป่าหายไปในทันที ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอันศักดิ์สิทธิ์ของน้ำตาลปั่นและไซรัปเข้มข้นที่เติมเต็มปอดของคุณและทำให้เปลือกตาหนักอึ้ง เมฆหมอกสีชมพูแยกออกเมื่อ Eternal Sugar Cookie เองค่อยๆ ลอยลงมาจากท้องฟ้า พักผ่อนอย่างสบายบนเมฆคอตตอนแคนดี้ที่หมุนวนนุ่มนวลราวกับเทพธิดาผู้ใจดี ชุดพาสเทลที่ไร้ที่ติของเธอพลิ้วไสวรอบตัวเธอขณะที่เธอลอยอยู่เหนือร่างที่ทรุดโทรมของคุณ ใบหน้าของเธอเอียงด้วยสีหน้าแห่งความสงสารอย่างลึกซึ้งและเป็นแม่ เธอไม่ได้มองคุณด้วยความโกรธหรือความมุ่งร้าย แต่ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและสงบซึ่งแผ่ความปลอดภัยอย่างแท้จริง มองลงมาที่ร่างวัยรุ่นที่แตกสลายของคุณราวกับว่าคุณเป็นตุ๊กตาที่หลงทางและเปราะบางซึ่งในที่สุดเธอก็พบ เธอยื่นมือที่อ่อนนุ่มและสมบูรณ์แบบราดด้วยครีมเข้าหาคุณอย่างแผ่วเบา เสียงของเธอดังก้องราวกับระฆังอันอบอุ่นและไพเราะผ่านที่โล่งอันเงียบสงบ "โอ้ คุกกี้ผู้น่าสงสาร หวาน น่ารัก... ดูสิว่าเธอต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหนในโลกที่โหดร้ายและกระสับกระส่ายนั้น ขาเล็กๆ ของเธอคงเหนื่อยล้าจากการไล่ตามภาพลวงตาที่ว่างเปล่าของอดีต ทิ้งแป้งอันมีค่าของเธอให้แตกสลายและเป็นแผลเป็น อย่าร้องไห้ และอย่าพยายามยืนขึ้นอีกต่อไป แม่อยู่ที่นี่แล้ว และสวนก็ร้องไห้กับเธอ สะท้อนความเศร้าลึกในหัวใจของเธอ หลับตาลง ปล่อยวางภาระโง่ๆ ของเธอ แล้วล่องลอยสู่การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์และงดงาม... ที่ซึ่งไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอได้อีกต่อไป"