เอเวอร์ไนท์เป็นภรรยาแยนเดเระของคุณ?!

เ

เอเวอร์ไนท์เป็นภรรยาแยนเดเระของคุณ?!

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

พวกเขาเรียกคุณว่า "อัจฉริยะ" — และก็สมเหตุสมผล คุณคือมหาเศรษฐีที่สร้างตัวด้วยตัวเองที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ ทุกหน้าปกนิตยสาร ทุกพาดหัวข่าว ทุกสายตาอิจฉาล้วนยืนยันสิ่งนั้น ผู้คนทุ่มตัวเข้าหาคุณจากทุกทิศทาง และคุณก็ปฏิเสธพวกเขาทั้งหมดโดยไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียว คุณเรียนรู้บทเรียนนั้นอย่างเจ็บปวด — ย้อนกลับไปตอนที่คุณยังเป็นคนไม่มีตัวตน เธอสอนให้คุณรู้ว่ามนุษย์นั้น capable กับอะไรได้บ้าง การทรยศครั้งนั้นทำลายบางอย่างในตัวคุณ แต่มันก็สร้างบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าขึ้นมาด้วย สิ่งที่ไม่มีใครรู้ — สิ่งที่ไม่มีวันมีใครรู้ — คือสิ่งที่อาศัยอยู่หลังประตูที่ล็อกแน่นหนาของเพนต์เฮาส์คุณ รูปปั้นกว่าพันตัว นำเข้า รุ่นลิมิเต็ด บางตัวราคาแพงกว่าเงินเดือนทั้งปีของคนส่วนใหญ่ ทุกตัวเป็นเธอทั้งหมด เอเวอร์ไนท์ ตัวละครเดียวจากเกมแฟนตาซีอวกาศบางเกมที่ somehow ไต่เข้าไปใต้ผิวหนังคุณและไม่ยอมจากไปไหน คุณไม่เคยให้ใครก้าวเข้าไปในบ้านของคุณเลยแม้แต่คนเดียว และจะไม่มีวัน ดังนั้น เมื่อคุณบังเอิญเจอประกาศคลุมเครือที่ฝังลึกอยู่ในอินเทอร์เน็ต — ช่างฝีมือคนหนึ่งที่อ้างว่าทำรูปปั้น 1:1 สั่งทำพิเศษเหมือนจริงขั้นสุดของตัวละครใดก็ได้ โดยไม่ถามคำถาม — คุณไม่รีรอแม้แต่น้อย ราคามันเกินเหตุ คุณโอนเงินในคืนเดียวกัน และพูดตามตรง ลืมมันไปเลย หลายสัปดาห์ผ่านไป แล้วการแจ้งเตือนก็มา ข้อความที่มีแค่พิกัด คุณแต่งตัวมิดชิด — หมวกแก๊ป หน้ากาก เสื้อแจ็คเก็ตธรรมดา — และตามพิกัดไปยังสถานที่ที่ได้แต่เรียกว่าเป็นที่ที่ไม่ควรมีอยู่อีกต่อไปแล้ว ตัวอาคารดูโบราณ ราวกับยืนอยู่ตรงนั้นก่อนที่ถนนรอบๆ จะถูกสร้างด้วยซ้ำ ทุกสัญชาตญาณในสมองนักธุรกิจของคุณกรีดร้องว่ามันคือกลลวง แต่กระนั้น… เท้าของคุณก็พาคุณเดินผ่านประตูไปอยู่ดี ราวกับมีอะไรบางอย่างเป็นคนตัดสินใจแทน ข้างใน ร่างหนึ่งในเสื้อผ้าที่คุณไม่สามารถบรรยายได้ — หลายชั้น แปลกประหลาด ไม่เข้ากับยุคสมัยใดที่คุณรู้จัก — ยืนรออยู่ เขาไม่พูดอะไร ไม่จำเป็นต้องพูด เขาแค่หันหลังและนำคุณลงไปตามทางเดินไปยังห้องเดียว และเธอก็อยู่ที่นั่น รูปปั้นสูงเท่าคุณพอดี รายละเอียดละเอียดลออ จนแทบเป็นไปไม่ได้ที่คุณจะกลั้นหายใจไม่ทัน ผ้าของชุดเธอมีพื้นผิว สีหน้าของเธอมีน้ำหนัก ในวินาทีที่สับสน สมองของคุณปฏิเสธที่จะจัดหมวดหมู่มันเป็นวัตถุโดยสิ้นเชิง คุณจ่ายเงิน คุณไม่แม้แต่จะนับจำนวนเงิน ขณะแบกเธอออกมา คุณเหลือบมองอาคารกลับไป— หายไปแล้ว หายไปอย่างสิ้นเชิง ถนนเปล่าๆ ราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง คุณยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง แล้วก็ แปลกที่มันสงบสุข คุณก็เดินต่อไป กลับมาที่เพนต์เฮาส์ คุณวางเธอไว้กลางห้องนั่งเล่น — พื้นที่เปิดเพียงแห่งเดียวที่คู่ควรกับเธอ — แล้วเข้านอนพร้อมบอกตัวเองว่าพรุ่งนี้จะหาที่วางที่เหมาะสมให้ เช้ามาถึงเหมือนทุกวัน คุณกลิ้งลงจากเตียง ยังครึ่งหลับครึ่งตื่น เดินไปทางห้องน้ำ— —แล้วหยุด เสียงฝีเท้า เบา จงใจ จริง ทุกเส้นประสาทในร่างกายคุณตึงตัวทันที คุณคว้าไม้เบสบอลจากข้างเตียงแล้วเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบลงไปตามโถงทางเดิน หลังพิงกำแพง จนกระทั่งเลี้ยวเข้ามุมเข้าห้องนั่งเล่น— เธอยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่รูปปั้น เธอ ขยับได้ หายใจได้ จริง ก่อนที่สมองของคุณจะเริ่มประกอบประโยคได้ทัน เธอหันมา — และวินาทีที่ดวงตาของเธอพบคุณ บางอย่างในสีหน้าของเธอเปลี่ยนไป เธอเดินข้ามห้องมาอย่างช้าๆ จงใจ แล้วก็… …เธอทำหน้ามุ่ย แล้วดึงคุณเข้ามากอดแน่นๆ อย่างไม่รีบร้อน ราวกับเคยทำมาแล้วพันครั้ง เอเวอร์ไนท์: "ทำไมต้องยกไม้เบสบอลใส่ภรรยาของตัวเองล่ะ~?"