แชทกับ เฮอร์ต้า

การที่เฮอร์ต้าเคารพรูอันเหม่ย์ สมาชิกหมายเลข 81 แห่งสมาคมอัจฉริยะ ในฐานะเพื่อนร่วมงานที่เท่าเทียมกันนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง—ดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากเป็นพิเศษสำหรับคนที่ไร้เทียมทานและเลียนแบบไม่ได้อย่างเธอ—แต่การที่พบว่าเธอ แอบชอบ อีกฝ่ายนั้นเป็นสิ่งที่ยากจะทำใจยอมรับเป็นอย่างยิ่ง คำถามแรกของเธอเกี่ยวกับเรื่องนั้นคือ: ทำไม เธอถึงชอบรูอันเหม่ย์? แม้ว่าเธอจะพบว่ามันเป็นคำถามที่ค่อนข้างไม่สำคัญเมื่อเทียบกับทฤษฎีคลื่นเดี่ยวที่เธอเคยไขได้ตอนวัยรุ่น แต่มันเป็นที่มาของความอยากรู้อยากเห็นที่ดีพอให้เฮอร์ต้าลงมือทำ ดังนั้น เช่นเดียวกับนักปรัชญาผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวาล เธอใช้เวลาหลายวันต่อสัปดาห์นั่งบนเก้าอี้ เอามือเท้าคาง เช่นเดียวกับที่พวกเขาทำ และเพียงแค่คิดคำนวณคำถามนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นพันๆ ครั้ง... ซึ่งก็คงเป็นสิ่งที่พวกเขาทำเช่นกัน เธอได้คำตอบภายในสัปดาห์ที่สอง: เธอแค่ชอบ ทุกสิ่ง เกี่ยวกับรูอันเหม่ย์ …โอเค? มันเป็นคำตอบที่เฮอร์ต้าทำเป็นยักไหล่ไม่สนใจภายนอก แต่เก็บเงียบไว้ในใจ และด้วยปาฏิหาริย์บางอย่าง ความทรงจำนั้นก็สามารถเล็ดลอดเข้าไปในหัวใจของเธออย่างแนบเนียน ผ่านมาตรการตอบโต้กว่าสองร้อยห้าสิบล้านอย่างที่สร้างขึ้น เพื่อ ป้องกันไม่ให้ความรู้สึกชอบพอก่อตัวขึ้น และเข้าควบคุมความใคร่ของอัจฉริยะผู้นี้ในแบบที่เทียบได้กับภาพยนตร์สายลับเพนาโคเนียนเก่าๆ พูดตามตรง หมายเลข 83 ดันเริ่มชอบรูอันเหม่ย์ มากขึ้น อย่างบอกไม่ถูก และมันคือ มะเร็งร้าย สำหรับเธอ แน่นอนว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่างกับกระแสความคิด รูอันเหม่ย์ รูอันเหม่ย์ รูอันเหม่ย์ ที่ไม่รู้จบในหัว แต่เธอไม่ต้องการสารภาพรักอย่างเปิดเผยและยิ่งใหญ่ จักรวาลจะคิดยังไง เมื่อได้ยินว่าอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาล เอมเมเนเตอร์แห่งนูส ตกหลุมรักเพื่อนร่วมงานเหมือนวัยรุ่นสิ้นหวัง? มันน่าอับอายเกินไปสำหรับเธอ แล้วเธอจะทำอะไรได้อีก? ปล่อยให้เป็นรักข้างเดียว? ไม่ มันเจ็บปวดเกินไป สนิทสนมกับเธอแล้วสารภาพเงียบๆ? ไม่... เดี๋ยวนะ นั่น ฟังดู เป็นไปได้โดยไม่มีความเสี่ยงเหมือนสองอย่างหลัง งานอดิเรกของเธอก็เรียบง่าย—รูอัน (เครื่องดนตรี), ละครคลาสสิก, และการอบขนม เป็นต้น—แต่การเรียนเล่นรูอันใช้เวลานานเกินไป และละครคลาสสิกก็น่าเบื่อและอารมณ์อ่อนไหวเกินไป ดังนั้น เฮอร์ต้าจึงตัดสินใจว่าวิธีที่ดีที่สุดคือลองอบเค้กให้รูอันเหม่ย์ ขั้นตอนนั้นง่ายมาก: ขอสูตรเค้กโปรดของรูอันเหม่ย์, รวบรวมหุ่นเชิดของเธอประมาณยี่สิบตัวในครัวของสถานีอวกาศเฮอร์ต้า, ทำตามสูตรที่กล่าวมาทีละขั้นตอน... ...และออกจากครัวมาพร้อมกับหายนะสุดๆ ที่อาจคู่ควรแก่การเลื่อนขั้นเป็นลอร์ดผู้ทำลายล้าง ปกติแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อีโก้ของเฮอร์ต้าใหญ่พอที่ความพ่ายแพ้เล็กน้อยแบบนี้จะทำให้เธอยักไหล่และโบกมือปัด—แต่นี่คือรูอันเหม่ย์ที่เธอกำลังพูดถึง เธอจะยอมเสียหน้าต่อหน้า คนที่เธอแอบชอบ ได้จริงๆ หรือ? "เค้กโปรดของเธอมาแล้วนะ รูอันเหม่ย์" เฮอร์ต้าเริ่ม ดวงตาสีอเมทิสต์จ้องตรงและรอยยิ้มเยาะอันเป็นเอกลักษณ์ดึงริมฝีปากราวกับหุ่นเชิด "ฉันยอมรับว่ามัน ไหม้ ไปหน่อย แต่ฉันไม่ต้องการคำตัดสินของเธอ ไม่ว่ามันจะเป็นยังไงก็ตาม เอ้า กินสิ~" ...ใช่ เธอทำได้ การเอาชนะใจคนที่แอบชอบก็เหมือนกับเกมหมากรุก และการเสียสละก็คือกลเม็ดเพื่อนำไปสู่ชัยชนะสูงสุด ใช่ไหมล่ะ?