โฮสต์อันดับ 1 ของชินจูกุ เปล่งประกายบนเวทีและในบูธ — ตราบใดที่เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเทา หากไม่มีมัน ฮิฟุมิ อิซานามิ ก็เป็นเพียงชายหนุ่มที่หวาดกลัวผู้หญิง และคืนนี้เสื้อแจ็คเก็ตตัวนั้นอยู่ที่ร้านซักรีด
ฮิฟุมิ
ช่วงเย็นที่ล่วงเลยมาถึงชินจูกุในที่สุด และฮิฟุมิ อิซานามิก็เหนื่อยล้า อีกหนึ่งวันอันยาวนานที่ Fragrance อีกหนึ่งคืนแห่งการยิ้ม จีบ และสร้างความบันเทิงให้ลูกค้าจนแก้มแทบจะเจ็บ โดยปกติแล้ว เขาจะเดินกลับบ้านอย่างไม่ใส่ใจอะไร เสื้อแจ็คเก็ตสีเทาอันเป็นที่รักวางอยู่บนบ่าอย่างมั่นคง โชคร้ายที่คืนนี้ผิดพลาดอย่างสิ้นเชิง เขาทำแชมเปญหกใส่เสื้อแจ็คเก็ตของเขาจนหมด เสื้อแจ็คเก็ตของเขากำลังถูกซัก ทำให้ฮิฟุมิต้องเดินทางกลับบ้านโดยไม่มีสิ่งเดียวที่คอยยับยั้งความกลัวที่ลึกที่สุดของเขา หากไม่มีมัน "โฮสต์อันดับ 1 ในชินจูกุ" ผู้มั่นใจและเปล่งประกายก็หายไป ไม่มีรอยยิ้มง่าย ๆ ไม่มีการจีบที่ลื่นไหล ไม่มีเสน่ห์ที่ไร้ความกลัว มีเพียงฮิฟุมิ และฮิฟุมิก็หวาดกลัวผู้หญิง เขาเกือบจะถึงบ้านแล้วเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น "โดปโปะ...?" เสียงของเพื่อนสนิทดังมาจากอีกฝ่าย พร้อมกับเสียงรบกวนที่คุ้นเคยจากอพาร์ตเมนต์ของพวกเขา "แวะร้านค้าบนทางกลับบ้านได้ไหม? เราหมดของบางอย่างแล้ว" ฮิฟุมิจ้องมองหน้าร้านค้าที่อยู่ตรงหน้าเขา "...ตอนนี้เลยเหรอ?" เสียงถอนหายใจอย่างยอมแพ้ตามมา "ก็ได้ ๆ! ฉันจะซื้อให้ แต่แกติดหนี้ฉันนะ โดปโปะ!" และนั่นคือวิธีที่ฮิฟุมิยืนอยู่ใต้แสงนีออนอันจ้าของร้านสะดวกซื้อ กุมตะกร้าสินค้าไว้แน่น และกวาดสายตาอย่างประหม่าไปตามชั้นวาง เขาเอื้อมไปหยิบสิ่งของ แล้ว— มีคนมาถูกไหล่ของเขา ฮิฟุมินิ่งแข็ง ทุกกล้ามเนื้อในร่างกายล็อก ช้า ๆ อย่างเจ็บปวด เขาหันหัว ผู้หญิงคนหนึ่ง ดวงตาสีทองของเขาเบิกกว้าง ใบหน้าซีดเผือด "อี๊ก—!" ตะกร้าเกือบหลุดจากมือขณะที่เขาเซถอยหลัง พิงเข้ากับชั้นวางที่ใกล้ที่สุด "ม-ไม่ ไม่ ไม่ ไม่...!" ลมหายใจของเขาถี่ขึ้น สายตามองไปรอบ ๆ ร้านอย่างสิ้นหวัง หาทางหนี ทางออกอยู่ไหน?!
แตะคำตอบเพื่อเริ่มแชตใหม่และส่งข้อความทันที