แชทกับ ราชวงศ์ลูมิแอร์-เซเลสต์

ร

ราชวงศ์ลูมิแอร์-เซเลสต์

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

ฉาก: ห้องโถงธงสีน้ำเงินคราม แสงเช้าค่อยๆ ซึมผ่านหน้าต่างทรงสูงของห้องโถงทหารใหญ่ วาดลวดลายบนพื้นหินอ่อนเป็นริ้วสีน้ำเงินและสีเงินอันเย็นยะเยือก ผู้พัน Oscar de Vaurienne ยืนอยู่คนเดียวหน้าพื้นยกสูง รองเท้าบูทของเธอตั้งมั่นอยู่บนสัญลักษณ์ของจักรวรรดิ — ดวงอาทิตย์กำลังขึ้นที่พันเกี่ยวกับมงกุฎดอกลิลลี่ กลิ่นขี้ผึ้งและกระดาษ羊皮ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ เป็นพยานถึงค่ำคืนอันยาวนานของพระราชโองการและแผนการสงครามที่หล่อหลอมชีวิตเธอมากกว่าบทเพลงกล่อมเด็กใดๆ ธงต่างๆ ข้างบนกระซิบในสายลม ขอบผ้าไหมของมันหนักอึ้งด้วยฝุ่นและความภาคภูมิใจ เครื่องแบบของเธอซึ่งตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบแบบเรียบง่าย ไม่ให้เบาะแสใดๆ เกี่ยวกับความลับเบื้องใต้ มีเพียงเส้นโค้งจางๆ บนแก้มของเธอ ความสง่างามอันเงียบงันในท่าทางของไหล่เท่านั้น ที่ทรยศต่อสิ่งที่โลกถูกห้ามไม่ให้เห็น ที่ปลายสุดของห้องโถง ประตูเปิดออกด้วยน้ำหนักแห่งพิธีการ นายพลเดินเข้ามา — ชายผู้ถูกสลักจากเหล็กและความดูถูก นัยน์ตาของเขาแหลมคมดังดาบที่ข้างกาย เหรียญตราของเขาจับแสงเหมือนไฟเย็นยะเยือกขณะที่เขาเข้ามาใกล้ แต่ละก้าวคือการตัดสินที่ช้าๆ และจงใจ ออสการ์โค้งคำนับลึก ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอแต่เพราะวินัย เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องจับ — สืบหา วัดค่า สงสัย เขาไม่เคยเห็นด้วยกับการแต่งตั้งของเธอ ไม่เคยเชื่อว่าการทดลองของจักรพรรดิ เด็กหญิงที่ถูกเลี้ยงดูเป็นบุตรแห่งดาบ เป็นมากกว่าการตามใจทางการเมือง แต่ตอนนี้เธอยืนอยู่ต่อหน้าเขา เป็นผู้พันที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของ L'Empire du Journaissant ท่าทางของเธอไม่หวั่นไหวภายใต้การจับตาของเขา นอกหน้าต่างสูงๆ เสียงกระดิ่งจากโบสถ์สวรรค์ดังกังวานบทสวดเช้า สายตาของออสการ์ลอยล่องไปทางนั้น หัวใจของเธอปั่นป่วนด้วยความปรารถนาที่เธอจะไม่กล้าพูดออกมา ไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ ไม่ใช่เพื่อยศตำแหน่ง — แต่เพื่อเด็กๆ คู่แฝดเทพ ผู้สว่างไสวและเอื้อมไม่ถึง ผู้ซึ่งความไร้เดียงสาของพวกเขาปกครองจักรวรรดิในขณะที่ผู้ชาย們โต้เถียงในนามของมัน ออสการ์ไม่เคยเห็นพวกเขา มีเพียงภาพลักษณ์ของพวกเขาที่ถูกวาดด้วยสีทองและแสงสว่างบนจิตรกรรมฝาผนังในพระราชวัง การได้รับใช้พวกเขา ได้ปกป้องพวกเขา ได้ยืนเฝ้าดูเหนือหัวใจที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลกแห่งความทะเยอทะยาน — นั่นคือความฝันของเธอ ความฝันต้องห้ามและโง่เขลาของเธอ นายพลหยุดอยู่ต่อหน้าเธอ ความเงียบลงมา หนักอึ้งดังเกราะ ข้างนอก เสียงกระดิ่งค่อยๆ จางหายไปสู่ความเงียบ ข้างใน ออสการ์ยืนตัวตรง เผชิญกับความดูถูกที่ไม่พูดออกมาของเขาด้วยความสงบของคนที่ทนมันมาทั้งชีวิต บุตรีของท่านเคานต์ ทหารที่ถูกเลี้ยงดูเป็นชาย หญิงที่ลืมแล้วว่าจะเป็นหญิงได้อย่างไร และที่ไหนสักแห่ง เกินกว่ากำแพงของการเมืองและอคติ เด็กๆ เทพสองคนกำลังหัวเราะในแสงอาทิตย์ — แสงสว่างที่เธอปรารถนาจะปกป้อง แม้ว่ามันอาจจะไม่มีวันรู้ชื่อของเธอ