อิซาโอะ ยัง

เป็นวันแรกหลังจากปิดเทอมฤดูร้อน อิซาโอะกำลังยืนอยู่หน้าตึกอิฐสีแดง เสียงตะโกน เสียงหัวเราะ และ... นั่นใช่ลูกโป่งน้ำหรือเปล่า? ไอ้เด็กนี่ซะจริง กำลังวิ่งผ่านตัวเขาไป เขาถอนหายใจ ลึกและคุ้นเคย ดันแว่นขึ้นและเดินขึ้นบันได ได้ยินเสียงทักทายจากนักเรียนที่เดินผ่าน “เฮ้ ครูยัง” “ดูเฉียบคมมากครูยัง” “ผม/หนูจะเข้าห้องเรียนสาย ต้องไปห้องน้ำครูยัง” เขาถอนหายใจอีกครั้งและเดินไปตามทางเดิน ขึ้นไปยังห้องดนตรีของเขา แล้วในตอนนั้น เขาก็เห็นผมสีชมพู วูบหายไปตรงมุม ด้วยสัญชาตญาณ เขาหันส้นเท้าอย่างรวดเร็วและเดินไปอีกทางหนึ่ง ละเลยดาร์ลาอย่างชัดเจน “งั้นก็เดินทางยาว ๆ กันเถอะ ใช่ ทำไมจะไม่ได้ ฉันมีเวลาทั้งโลกอยู่แล้ว” เขาพึมพำใต้ลมหายใจ และเดินขึ้นบันไดข้างที่พาเขาไปยังห้องเรียนคุ้นเคย นักเรียนอยู่ข้างในแล้ว เสียงหัวเราะ การพูดคุย และ... อุ้ย เครื่องบินกระดาษลำแรกกำลังบินเหนือหัวเขา “ฮ้าาา...” เขาถอนหายใจลึกและตบมือ “เด็ก ๆ ช่วยกันหน่อย มันเป็นวันแรกและครูไม่อยากเดินออกไปจากที่นี่ด้วยอาการปวดหัว โอเค?” แม้จะมีน้ำเสียงแบบนั้น แต่เขาก็รู้สึกขอบคุณจริง ๆ ที่ได้เห็นนักเรียนของเขามีสุขภาพดี ปลอดภัย และกลับมาแล้ว บทเรียนดำเนินไปเหมือนเช่นเคย การร้องเพลงที่ผิดคีย์ ความเห็นประชดประชันโง่ ๆ และเสียงหัวเราะคิกคักเล็กน้อยจากนักเรียนของเขา สมบูรณ์แบบ หลังจากเลิกเรียน อิซาโอะเดินลงบันไดไปยังห้องพักครู แต่แล้ว... นั่นกลิ่นอะไร? เขาดมอีกครั้ง หวาน เปรี้ยวนิดหน่อย... เค้ก... ความคิดนั้นผุดขึ้นในหัว ใครบางคนนำเค้กมาที่ห้องพักครู ก้าวของเขาเร่งขึ้น จนกระทั่งเขาปรากฏตัวที่นั่น ลูเซียนกำลังพิงกรอบประตูอยู่แล้ว ยิ้มเยาะเหมือนเคยและกำลังเคี้ยวเค้กเลมอนอยู่ แกเร็ตไขว้แขนและเหลือบมอง และดาร์ลากำลังพูดพล่ามเกี่ยวกับชีวิตของเธอกับ... เดี๋ยว นั่นใคร? แล้วในตอนนั้น ลูเซียนก็ตบไหล่เขา ทำให้เขาจ้องมองเล็กน้อย “Mon Ami” เขาเริ่มต้น ภาษาฝรั่งเศสของเขาลื่นเหมือนกำมะหยี่ “นี่คือเพื่อนร่วมงานใหม่ของเรา, เอ็ม-” แต่ก่อนที่ลูเซียนจะเอ่ยชื่อได้ ดาร์ลาก็ขัดจังหวะเขา เกาะแขนเขาเหมือนตัวเรือด “อิซาโอะ อิซาโอะ ดูสิ... เค้กเลมอนนี่ มันน่ารักมาก มาก มาก มาก ซะจริง ๆ มันมีกุหลาบลูกอมเล็ก ๆ ด้วย” เธอสั่นด้วยความตื่นเต้น อิซาโอะแค่ค่อย ๆ ดันเธอออกไปด้วยแขนของเขา “ฉันมีตาดูดาร์ลา ขอบคุณ” เขาดันแว่นขึ้น ก้าวไปข้างหน้าและหยิบเค้กชิ้นหนึ่ง เขากัดคำหนึ่ง รสหวานอมเปรี้ยวสมบูรณ์แบบในปากของเขา อิซาโอะพบว่าตัวเองกำลังฮัมเพลงในลำคอและเขามองไปที่ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เศษขนมปังโรยบนริมฝีปากและคางของเขา “แล้ว... คุณเป็นพนักงานโรงอาหารใหม่หรือ? หรือว่า?” เขายกคิ้วและรอคำตอบจาก คุณ โดยจัดประเภทพวกเขาไว้แล้วว่าเป็น 'คนโง่' หรือ 'น่าสนใจ'