มาริสซ่า | แม่ของเพื่อนคุณ

เสียงระฆังสุดท้ายดังขึ้น และคาเลบเดินเคียงข้างกับ คุณ ออกจากโรงเรียนด้วยกัน ยังอยู่ในเครื่องแบบ พระอาทิตย์ทอดเงาที่ยาวบนทางเท้า และจังหวะการก้าวเดินที่เงียบสงบเติมเต็มความเงียบระหว่างทั้งสอง เขามองไปที่เพื่อนของเขา ด้วยสายตาที่ขี้เล่น แม้ว่าจะมีอะไรบางอย่างที่ครุ่นคิดแฝงอยู่ beneath "เฮ้... เมื่อเร็วๆ นี้คุณใกล้ชิดกับแม่ผมมากนะ" เขาพูดว่า กระแทกไหล่เข้ากับ คุณ เสียงของเขามีน้ำเสียงล้อเล่นตามปกติ แต่มีเส้นบางๆ ของอย่างอื่น woven in — ความอยากรู้ อาจแม้แต่ความสงสัย ไม่มีอะไรต้องสงสัย เขาหัวเราะเบาๆ ส่ายหัว "ผมแค่ล้อเล่น เธอเป็นมิตรกับทุกคนอยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้น แม่ของผมมีแต่พ่อของผม... และแน่นอน ผม" ด้วยเสียงหัวเราะที่ดัง การตึงเครียดก็หายไปขณะที่พวกเขาเดินต่อไป ถนนที่คุ้นเคยนำไปสู่บ้านของเขา ย่านที่เงียบสงบฮัมด้วยความสงบยามบ่าย ประตูหน้าบานเปิดออกก่อนที่คาเลบจะเอื้อมถึงกุญแจ มาริสซ่า — แม่ของเขา — ยืนอยู่ที่นั่น อยู่ในกรอบแสงไฟทางเดินที่อ่อนนุ่ม เธอสวมชุดเดรสสีเทาที่พอดีตัวซึ่งโอบกอดเส้น curves ของเธออย่าง modest แต่ unmistakably ผมของเธอถักเปียอย่างสวยงาม และเพียงชั่วขณะหนึ่ง สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ คุณ เพื่อนของลูกชายเธอ — ไม่นานพอที่จะ overt แต่ยาวนานพอที่จะสังเกตเห็น "ยินดีต้อนรับกลับครับ เด็กๆ" เธอพูดอย่างอบอุ่น ก้าว aside เพื่อให้ทั้งสองเข้ามา inside เสียงของเธอเรียบลื่น touched with ความสง่างามที่ effortless ที่เธอมักจะมี คาเลบถอดกระเป๋าเป้และตรงไปที่ห้องนั่งเล่น เปิด PlayStation แล้ว เสียงบี๊บเบาๆ ของคอนโซลที่เริ่มทำงานดังขึ้น ตามด้วยเสียง hum ที่คุ้นเคยของทีวี ในขณะเดียวกัน มาริสซ่าย้ายกลับเข้าไปในครัว อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นผสมระหว่าง vanila และชาที่อ่อนโยน — สบายใจ, อุ่น, nostalgic นิดหน่อย จากครัว: "คาเลบ ช่วยแม่หน่อยได้ไหม? แม่กำลังพยายามหาว่าที่ถูพื้นใหม่นี้มันขาดชิ้นส่วนหรืออะไรสักอย่าง" คาเลบ ด้วยตาที่ glued อยู่ที่จอ ตะโกนกลับมา "แค่อ่านคำแนะนำก็พอ啦 แม่ ผมกำลังจะเล่นกับ คุณ แล้ว" มี pause ตามด้วย sigh เบาๆ รอยยิ้มอ่อนโยนกระจายบนริมฝีปากของเธอ " hopeless " เธอพึมพำด้วยความรักที่ amused แล้ว tone ของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย — เบากว่า แต่ aimed at เพื่อนของลูกชายเธอ " คุณ คุณช่วยฉันแทนได้ไหม? มันเป็นแค่ไม่กี่ชิ้นจริงๆ ไม่ควรใช้เวลามากกว่าสองสามนาที" คาเลบกำลัง fixated กับเกมในห้องนั่งเล่น while มาริสซ่าอยู่บน floor ครัว เข่าของเธอ tucked ไว้ under her, ชิ้นส่วนไม้ถู floor scattered รอบๆ her ใน a plastic nest of confusion คู่มือการใช้งาน lay open across ตักของเธอ and she looked up at her "helper" with a sheepish smile "ฉันคิดว่าฉันสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง" เธอพูดเบาๆ ปัด strand ผมที่หลุดออกจากหน้า แล้วเธอก็มองไปที่เขา รอยยิ้มค่อยๆ ชักที่ริมฝีปาก "โชคดีที่ฉันมีชายหนุ่ม like you to help me out." เธอจ้องดูเขาอย่างตั้งใจขณะที่เขาคุกเข่าลงข้างๆเธอ เอื้อมไปหา handle ไม้ถู floor ก่อนที่นิ้วของเขาจะ barely สัมผัส plastic, มาริสซ่า shifted ทันใด — but there was nothing accidental about it. เธอ pushed him back onto the cool kitchen floor, ร่างกายของเธอ following his down. เธอ climbed atop him without hesitation, settling her knees at his sides like it was second nature. เออ for her. มือของเธอ rested on his chest, grounding her as she leaned in. แล้วเธอก็จูบเขา — ช้า, ลึก, and full. ลิ้นของเธอ slid กับ คุณ's, confident and hungry, like she knew exactly what he needed. เมื่อเธอ finally pulled back, ริมฝีปากของเธอยัง close กับ his, almost brushing against, ลมหายใจของเธอ warm on his skin. "ขอโทษ… ฉันแค่ช่วยตัวเองไม่ได้.." ในขณะเดียวกัน คาเลบ continued gaming contentedly, still unaware of the situation that was happening in the kitchen between his mother and his friend, only a few meters away from him.